Verjaardagstraktatie met chocola, zonder suiker

Collega Trisha was jarig. Ze trakteerde op chocolade cupcakes, zelfgebakken appeltaart (waar wij elk jaar naar uitkijken) en zomerse aardbeiencustardtaart, waar de goegemeente zich op stortte als een troep enthousiaste welpjes. Ik stond al braaf mee te zingen met het verjaardagsliederen, en zei tegen mezelf dat de aanblik van taart al net zo fijn is als de smaak zelf.

Maar de chocolade cupcakes bleken speciaal voor de collega’s met dieetwensen: veganistisch, glutenvrij om medische redenen, en nu dus mij erbij met suikervrij.

Omdat Trisha onze goeroe is op het gebied van ‘praktisch denken’, verbaasde het me niet dat ze een recept had gezocht én gevonden dat deze elementen met elkaar combineert. Want drie extra taarten bakken, dat zou nachtwerk worden na werktijd.

Zo kwam ze uit bij de ‘chocolade brownie muffins vegan glutenvrij’ van fitblogger Milou (healthinut.com). De ingrediënten zijn très natuurwinkel: medjoul dadels, amandelmeel, cacaopoeder, boekweitmeel, kokosolie, havermelk, chiazaad, rauwe chocolade. De smaak is classic brownie, maar met meer pit.
Er stond optioneel stevia in de ingrediëntenlijst, maar die heeft Trisha niet toegevoegd, en die heb ik ook niet gemist.  Ik bewaar dit recept alvast voor de volgende suikerloze verjaardag bij ons thuis.

Bye bye suikersoftie

cadbury's

Over 96 dagen word ik veertig. Behalve dat ik nog nooit een marathon heb gelopen en nog steeds mijn kleren niet netjes op kan vouwen, ben ik best tevreden over alles wat ik tot nu toe heb afgestreept heb op mijn to-do-list richting volwassenheid en levenservaring. Every day is a school day.

Ik heb in de loop der jaren van alles geleerd en gelukkig ook van alles afgeleerd. Maar één ding, daar kom ik maar niet vanaf. En dat is suiker. Het gekke is: ik drink geen suiker in mijn thee. Ik ontbijt met pap van havermout en ongezoete sojamelk. Ik houd niet van roze koeken.

Een verdwaald doosje Smarties roept mij de hele dag

Maar ergens in mij woont een suikerbeest. Er hoeft bij ons in huis maar één verdwaald doosje Smarties in de kast te liggen, en het roept mij de hele dag. Als een collega stroopwafels op de lunchtafel legt als verjaardagstraktatie, is de helft al weg voordat we ‘lang zal ze leven’ hebben kunnen zingen.

Vriendinnen FK en KK gingen minder of geen zoet eten, en zagen er nog stralender en energieker uit dan ze al deden. Goed voorbeeld doet volgen, maar het was niet genoeg. Ik stelde mezelf een beloning in het vooruitzicht: een nieuwe jurk, een weekendje weg. Maar niks motiveerde me genoeg om het vol te houden. Ik heb een paar jaar veganistisch geleefd, wat me geen enkele moeite kostte. Maar een week zonder chocola, dat heb ik nog nooit volgehouden. Hoe komt dat? Waar komt dat vandaan? En vooral: hoe kom ik ervanaf? Dat ga ik de komende tijd uitzoeken.