Weet iemand hoe Vincent van Gogh-ijs smaakt?

Ik zag qua No Sugar Challenge nogal op tegen een onmenselijk lange zomer zonder ijsjes. Op vakantie in Frankrijk kwamen in de ijssalons weer ontelbaar veel onweerstaanbare smaken voorbij. Ik noem er een paar: lavendelijs, smurfenijs, Vincent van Gogh-ijs, tijm-ijs, basilicumijs, lemon-cheesecake-ijs, honingijs, Bulgaarse-yoghurtijs.

Ooit, in het grijze verleden van mijn jeugd, was pistache-ijs een noviteit, maar dat is nu slechts een van de 748 smaken die je in twee weken Frankrijk tegenkomt. Normaal gesproken probeer ik in elke ijssalon een nieuwe smaak. Dit jaar kon ik alleen toekijken hoe mijn reisgezelschap Frankrijk van zijn ijsvoorraad afhielp.

De eerste avond dat ze een ijsje aten, zat ik letterlijk op mijn handen. De keer erna heb ik me op mijn ondersteunende rol gestort om brain freeze te voorkomen, vooral bij zoon L. (zijn standaardvraag als iemand zegt dat-ie hoofdpijn heeft, is ‘Heb je een ijsje gegeten?’). De derde keer al lukte het me om de smeltende ijsstromen van het hoorntje* op te vangen met een servetje en dat met neutrale blik weg te gooien.

Helaas kan ik jullie niet melden hoe een Vincent van Gogh-ijsje smaakt, want mijn gezinsleden zijn nogal smaakvast: aardbeienijs  voor zoon S, vanille voor zoon L. en cocos voor Man P.

Volgend jaar moeten we dus weer naar Arles, voor het Vincent van Gogh-ijs.

*Hoe hard een tweejarige ook stampt en huilt dat hij een hoorntje wil in plaats van een bakje: niet doen. Ik herhaal: niet doen. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *