Verjaardagsontbijt met suikerexplosie

Verjaardagsontbijt met suikertaart

Alsof ik een lepel sambal had gegeten, maar dan zoet. Zo voelde de eerste hap suikertaart tijdens mijn verjaardagsontbijt na 90 dagen No Sugar Challenge. M’n tanden leken uit elkaar te knallen. M’n ogen leken uit hun kassen te knallen. Het zoet steeg naar mijn hoofd als een brain freeze. Mijn maag balde zich samen. En daarna daalde er een weldadige lichamelijke rust neer, denk aan Ewan McGregor in Trainspotting na een shot heroïne. Een weldadige verjaardag.

stuk verjaardagstaart

De jongens en Man P. hadden een ‘Wolken vanille & choco’ verjaardagstaart gebakken, inclusief  ’40’-topping. Ik had al zo’n vermoeden dat er wat ging gebeuren, toen zoon S. gisteren een paar keer zei dat er iets in zijn rugzak zat dat ik niet mocht zien en dat hij die daarom zelf ging uitpakken (normaal moet ik hem tien keer vragen om dat te doen).

Het was misschien wel het gaafste familie-ontbijt sinds ooit: allemaal een stuk taart in plaats van havermout met suikerloze sojamelk of boterhammen met suikerloze Jori-pindakaas

Het voornaamste ingrediënt van dit geheel: suiker (las ik op de verpakking die in de papierbak was verstopt). En iedereen ging blij stuiterend naar werk, school en crèche.

Taartcompetitie in de familie

Bananentaart zonder suiker en aardbeienpavlova

Zoals ik in een eerdere post schreef, kan ik echt teleurgesteld zijn als bij een feest het onderdeel ‘taart’ geschrapt blijkt te zijn.

Als ik aan mijn kinderen vraag ‘Hoe was het op het feest’, krijg ik een opsomming van de taartsoorten die ze hebben gegeten. Ergens heb ik dus iets doorgegeven. Het is vast een combinatie van genen en gedrag.

In mijn familie is taart sowieso een ‘ding’. Waar in sommige families elk jaar gestreden wordt om de meest overdadige kerstversiering of de meest copieuze paasbrunch, voeren wij een onuitgesproken maar keiharde taartstrijd. 

Het begon met zus R. die al van jongs af aan dol is op taarten maken, geïnspireerd door de altijd succesvolle luchtige cake en Charlotte Russe van mijn moeder.

Zus R. is zo iemand die uit haar hoofd de standaardverhouding opnoemt van de ingrediënten in Hard Wenerdeeg. Met de precisie en rust van een chemicus bouwt zij gestaag aan een arsenaal van klassiekers en doorgrondt zij bovendien wat er precies in de oven gebeurt op welk moment. In haar keuken is geen enkel spoor meer te zien van het bakproces wat zich daar heeft afgespeeld.

Sinds zwager S. zich in onze familie bevindt, is er een ware battle of the bakkers ontstaan. Bij zwager S. treffen we een internationale mix van alle mogelijke taartvarianten: een bolvormige bananentaart, (zelfgemaakte!) Bosche Bollen, schwarzwälder kirschtorte, slagroomtaart, om er een paar te noemen. Zwager S. loopt als een ware maître-patissier tussen zijn creaties, en voegt her en der nog een toefje slagroom of lepeltje compote toe.

In de loop der jaren werden de taarten bij elke verjaardag nog uitbundiger, ingewikkelder en meer. Een keuze uit drie taarten is wel het absolute minimum in het aanbod. Volgens zwager S. is dit ook omdat er gewoon niet tegenop te bakken valt met de eetlust van onze familie. Als verrassingsact haalt zus F. dan ook nog nonchalant een overheerlijke semifreddo uit de vriezer.

Het was dus best een ‘ding’ om mijn familie te vertellen over mijn suikervrije challenge. Nu zijn ze wel wat gewend van mij door de jaren heen (van compleet vegan tot geen koffie en champignons), maar de No Sugar Challenge raakt heel wezenlijk aan iets wat ons bindt als familie: taart.

De eerste gezamenlijke verjaardag viel in de eerste week van de challenge. Ik moest zelf nog zien of ik het vol ging houden om van de feestelijke taarten-etalage af te blijven. Het lukte, maar het was zenuwslopend om te zien dat er van elke taart een groot stuk overbleef:  het stuk dat ik normaal gesproken zou hebben opgegeten.

Bij de meest recente verjaardag verscheen er ineens een suikerloze bananencake naast de aardbeien-pavlova. Toen wist ik dat de No Sugar Challenge geaccepteerd was.

Suikervrije en toch feestelijke verjaardagstaart

Verjaardagstaart banaan kokos

Man P. vierde zijn verjaardag. Voor mij is niks zo erg als een verjaardagsfeest waar geen taart wordt geserveerd, ook al zijn er excuses als ‘we gaan toch zo lunchen  met z’n allen’ of ‘we beginnen zo met de borrel en de hartige hapjes’.

Ik sta dus altijd de avond voorafgaand aan een feestje tot een uur of drie ‘s nachts in de keuken, want ik begin altijd pas rond tien uur ‘s avonds. Taarten bakken is als schrijven, je hebt er rust en afzondering voor nodig.

Ik heb een paar klassiekers op mijn repertoire:

Het basisrecept dat ik ooit van mijn zus heb gekregen: 250 gr (zelfrijzend) meel, 200 gr boter, 200 gr suiker, 3 of 4 eieren en een snuf bakpoeder. Hieraan kun je alles toevoegen wat je in huis hebt om er een taartbonanza van te maken: chocola, fruit, noten, jam, room.

taart lisette kreischer

De vegan-taarten van Lisette Kreischer zien er niet alleen fantastisch uit, ook als je ze niet zo weet te stylen als zij dat doet (zie de foto hiernaast, die heb ik van haar website geplukt). Ze mislukken bovendien nooit. Ik zou denken dat vegan-baksels met scheikundige precisie samengesteld moeten worden om het effect van boter en eieren te compenseren, maar Lisettes recepten hebben een losse zwierigheid die het leven veel vreugde geven.

Haar bananencake, pompoenmuffins en worteltjestaart zijn altijd een hit, aan wie ik ze ook serveer. Alleen, net als het basisrecept voor cake, bestaan die recepten voor bijna een derde van hun vaste volume aan suiker (of stroopvarianten, zoals agave- en rijststroop).

Dit jaar dus geen Lisette-taart voor de verjaardag van Man P.. In mijn kookboeken vond ik geen oplossing, maar uiteindelijk een recept gevonden voor suikervrij bananenbrood bij Laura’s Bakery.

Om van het brood een taart te maken, heb ik het in een ronde vorm gebakken, met kokossnippers door het deeg in plaats van de chocola uit het recept. Kleuter S. en peuter L. hielpen mee. Dat betekent dat er ergens nog een stukje eierschaal in de taart zit, maar dat heeft niemand gemerkt. We hebben de bananentaart bestreken met slagroom zonder suiker en bestrooid met kokos. Er waren eigenlijk ook nog verse frambozen voor de garnering, maar die had peuter L. snel opgegeten. Hetzelfde gold voor de bosbessen.

Gelukkig waren de kaarsjes niet eetbaar, en kon de taart daarmee alsnog gedecoreerd worden. Slingers, feesthoedjes, rolfluitjes en ballonnen omlijstten het geheel. De jarige was blij, de bakkers waren blij, en de zoete smaak dachten we er gewoon bij. Onze beleving van zoet in relatie tot feest en gezelligheid blijken we dus ook best te kunnen foppen.

P.S. het worteltjestaartrecept van Lisette uit ‘Ecofabulous koken in alle seizoenen’ heb ik uiteindelijk ook nog gemaakt. Zonder de suiker uit het recept, maar met extra veel geraspte wortel en kaneel. Conclusie: de textuur blijft hetzelfde en zonder suiker proef je de andere smaken beter.