Wat er gebeurt als suiker je leven weer even binnensluipt

snoepjes

Het begon als een moment van zwakte, maar achteraf bezien kan ik het een geslaagd semi-wetenschappelijk experiment noemen.

Ik ging half maart een week op vakantie, en mocht van mezelf die week weer zoet eten. Het begon namelijk met een lange roadtrip.  Twaalf uur in de auto zonder drop en chocola, dat zag ik echt niet voor me.  Alle suikerloze uitdagingen van het afgelopen jaar verbleekten bij deze hindernis. Ik liet het dus maar gewoon toe voor mezelf. Ik praatte het voor mezelf goed door het als een wetenschappelijk experiment te behandelen. Hoe zou ik fysiek en mentaal reageren op ongelimiteerd zoet eten?

Hier de quasi-wetenschappelijke bevindingen:

  • Suiker werkt wel degelijk oppeppend om die laatste 200 kilometer ook nog vrolijk achter het stuur te zitten
  • Met suiker houd je het langer vol  als je hits uit de jaren 80 en 90 wil meezingen die op repeat staan
  • Binnen een paar dagen wordt je huid onrustiger
  • Een suikershot in de vorm van een stuk chocola of appeltaart geeft fysieke en mentale energie om je lichamelijk in te spannen terwijl je al trek begint te krijgen in het avondeten
  • Er is ineens geen beperking meer. Elk koekje dat wordt geserveerd op een terras bij je kopje koffie, mag, nee, moet ineens opgegeten worden. Elk pepermuntje dat je bij de rekening krijgt in een restaurant. Alsof je hersens letterlijk alle sluizen openzetten richting suiker.
  • Oude patronen worden razendsnel hervat, alsof ze in de coulissen staan van ons dagelijkse toneel. De verbaasde uitroep: ‘Hee, er lag hier vijf minuten geleden nog een volle zak M&M’s, en nu is-ie helemaal leeg!’ had ik al bijna tien maanden niet meer gehoord, maar klonk meteen weer heel vertrouwd…

Met al deze resultaten op een rijtje verwacht je dat de No Sugar Challenge nu definitief in het water was gevallen. Mission failed. Maar terug in Nederland, bleken de bijna tien suikerloze maanden zich ook al aardig vastgebeten te hebben in mijn leefgewoontes. Wat gebeurde er? Ik stopte VANZELF weer met mijn suikerexplosie*. Blijkbaar was ik al zo geconditioneerd geraakt door die tien maanden bijna geheelonthouding, dat ik thuis vanzelf weer een boterham met hummus en paprika ging maken aan het aanrecht, in plaats van een boterham met chocopasta. Ik liep naar de pot met chocopasta, maar boog op het laatste moment af richting hummus en paprika.

Op zelfhulpsites lees je vaak dat je in 21 dagen of 40 dagen een gewoonte kunt doorbreken. Ik denk dat dat aan de korte kant is. Maar 300 dagen, dat is haalbaar.

*Met als uitzondering zelfgemaakte verjaardagstaart, zoals jullie weten. Aan het uitzonderingslijstje heb ik toegevoegd citroen-meringuetaart van Holtkamp, en soms kantoorchocola als een collega die meeneemt.