Deze acht reacties krijg je als je vertelt dat je kinderen thuis geen snoep mogen

snoep kinderen

Wat je thuis eet, moet je zelf weten. Maar als je aan andere volwassenen vertelt dat je kinderen thuis geen snoep krijgen, krijg je meestal een van onderstaande reacties. Voor de handigheid heb ik ze alvast van een weerwoord voorzien:

  1. ‘Maar je laat ze wel opgroeien in de stad tussen de uitlaatgassen’

    Dat klopt. In Groenland was helaas geen werk voor een Neerlandica, dus het werd de Randstad.  Als ouder heb je een aantal panelen om op te schakelen om je kind een zo gezond mogelijk leven te bezorgen, en voeding is er daar een van. (En verder wat vaker de fiets pakken)

  2. ‘Zodra je kinderen zestien zijn, gaan ze extra veel red bull en roze koeken kopen als tegenreactie’

    Ja, dat kan. Ik heb zelf als zestienjarige ontelbaar veel balisto’s weggewerkt in de pauze op school. Maar je helpt je kind enorm door ‘m niet in zijn eerste levensjaren al te versuikeren. En ik geloof ook dat ze, als ze zich tegen je hebben afgezet in hun puberjaren, later toch onbewust het voorbeeld volgen dat ze van jou hebben meegekregen. Vandaar ook dat ik niet meer stiekem achter keukenkastjes boterhammen met chocopasta wilde snoepen.

  3. ‘Mijn kerngezonde opa van  93 doet vier keer per dag zes suikerklontjes in de koffie, en dat al sinds zijn 16e’

    Dat moet je opa vooral doen. Het is hem van harte gegund. Kijk je naar meer kwantitatieve bevolkingsstudies dan dit geval van N=1, zoals op het Japanse eiland Okinawa waar de meeste honderdjarigen wonen, dan zie je dat suikerrijke voeding geen pre is om heel oud te worden.

  4. ‘Een calorie is een calorie, of het nou suiker is of broccoli’

    Dat zeiden we in onze studententijd ook (‘Een vaasje bier is twee boterhammen met kaas’), maar 100 gram broccoli heeft toch echt een ander effect op je lichaam dan een Boschebol van 100 gram (en tien keer minder calorieën). Broccoli bevat veertien keer minder suiker, maar zit boordevol vitamine C en vezels, waardoor de suikers bovendien langzamer afgegeven worden.  De fructose uit je Bosschebol pleegt direct een aanslag op je lever. Na een kilo broccoli zit je bovendien behoorlijk vol, na een Boschebol heb je na een kwartier weer trek. Ik in ieder geval wel. Dat komt ook omdat je hersenen van fructose geen seintje krijgen dat je genoeg hebt gehad. Het te veel aan fructose wordt uiteindelijk omgezet in vet. Daarom wil ik gewoon dat iemand nou eindelijk eens ‘comfort food’ voor op de bank uitvindt, met de smaak van een zak drop en de eigenschappen van broccoli.

  5. ‘het moet niet gekker worden met die gezondheidshype’

    Door alle gezond-etenblogs en gezondheidsgoerettes, zoals Rens Kroes of Jet van Nieuwkerk, lijkt het of iedereen obsessief bezig is met hoe je jezelf fit oud eet, en we allemaal bonen, blaadjes sla en quinoa-poedershakes nemen bij de lunch. Je hoeft echter alleen maar door de Kalverstraat te lopen op zaterdag, inclusief alle wafelwinkels, of langs al het op straat gekwakte afval van de Kentucky Fried Chicken bij ons in de buurt, om te zien dat we nog ver af zijn van een ‘Heel Holland Eet Lijnzaadbrood’.

  6. ‘Wat zielig voor je kinderen dat ze geen snoep mogen’

    Misschien gaan mijn kinderen later in therapie en willen ze mij nooit meer zien. Of schrijven ze een boek om jeugd te verwerken, dat kaskrakend verfilmd wordt en vertaald in zes talen. Dat kan. Op dit moment ogen ze nog blij, gelukkig en energiek. Ze zitten niet bleekjes weg te kwijnen als een slap blaadje sla. Ze maken alleen opvallend vaak tekeningen van taart. En ze kleien gebakjes. Misschien is dat een Freudiaans teken? Daarom mogen ze in ieder geval taart en andere snoepachtige dingen op feestjes, zodat ik gelukkig nog niet bij DWDD hoef te zitten om ons snoepbeleid uit te leggen.
    Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat mensen in het algemeen agressiever reageren op, laten we zeggen, een moeder die haar zoon alleen rauwe groente voorschotelt, dan op ouders die twee keer per week met hun kinderen bij de MacDonalds zitten?

  7. ‘Mogen je kinderen straks alleen nog maar rauwe groente?’

    Mensen maken zich geregeld zorgen of we niet in een glijdende schaal van gezondheidsobsessies belanden waarbij resoluut alles geëlimineerd wordt wat nog enigszins smaakvol behapbaar is. Wat wordt de volgende stap? Geen havermout meer bij het ontbijt, maar rauwe radijsjes, geoogst bij maanlicht?
    Geen zorgen, voorlopig houden we het bij het zo veel mogelijk uitbannen van onnodige gewoontesuiker, al was het maar omdat we tegenwoordig weten dat de lobby van de suikerindustrie ervoor zorgde dat vet het imago kreeg van grootste gezondheidsbedreiger, in plaats van suiker.

  8. ‘Mijn kinderen kunnen zo veel snoep eten als ze willen, die zijn vel over been’

    Ja, dat is waar, een kind kan elke dag een pak Dora-koekjes naar binnen werken, en nog steeds graatmager zijn. Maar is dat een vrijbrief om ‘m ongebreideld koek en snoep te voeren?  Nee, kijk liever of je kind de juiste voeding binnenkrijgt om zich goed te ontwikkelen. Er zijn complete studies die laten zien wat een tekort een eiwitten en vitamines in de eerste vijf levensjaren voor effect heeft op het volwassen brein.

Ben ik er nog eentje vergeten? Dan hoor ik het graag, inclusief prefab weerwoord.

Update 2/10: hieronder twee ingezonden reacties:

9. ‘Maar je geeft ze wel fruitsap!’
Dit argument valt in de categorie ‘Maar je draagt wel leren schoenen’, de opmerking die vegetariërs nog steeds vaak te horen krijgen. Ja, dieren lijden ook pijn voor leer. En ja, fruitsap is inderdaad een suikerbom, met af en toe een verdwaalde vitamine erin. Maar het is altijd nog minder gesuikerd dan chocomel of fristi. Laat mensen vooral hun eigen leefregels instellen. Opvoeden is al lastig genoeg, en dan kan een flesje appelsap op z’n tijd net het verschil maken tussen gezellig samen uit of met z’n allen chagrijnig terug naar huis.

10. ‘Fruit is toch geen traktatie?’
Wil je zwaar teleurgestelde gezichten zien? Dan kondig je eerst groots aan dat er wat lekkers aankomt, om vervolgens een schaal mandarijntjes of stukjes appel te presenteren. Zie het als een volharingsspel. Blijf volhouden dat het lekker is, en anders hebben ze pech. Kinderen die op de grond gaan liggen rollen om hun snoepzin te krijgen, krijgen een stukje selderie als bonussnack. Tip: een ouderwetse satéprikker om zelf fruit te rijgen doet wonderen, evenals zo’n gekleurd parasolletje van crêpepapier.

Craving for more? Wil je de nieuwsbrief ontvangen met altijd de drie meest recente berichten? Vul dan hieronder je gegevens in:  


Je voornaam of voorletters:
Je achternaam:

Nieuw: chocolade hazelnootpasta met 80 procent minder suiker

Mr Choc en Blue Band hazelnootpasta

Man P. kwam gisteren thuis met iets nieuws, ‘alleen gekocht om uit te proberen voor je blog’, zei hij. Het was een pot Blue Band hazelnootpasta met 80% minder suiker.

Chocopasta is naast hagelslag nogal een ‘dingetje’ bij ons thuis.

Het laatste zetje voor de No Sugar Challenge kwam op een zondag om half zes ‘s middags, toen ik nog even snel naar de Lidl fietste om appels te kopen voor school en terugkwam met een grote pot ‘Mister Choc Duetti’. Deze ‘pasta met hazelnoten en cacao’ bestaat uit:

Suiker
Plantaardige olie (raapolie en palmolie)
7% hazelnoten
4% cacaopoeder
3% melkpoeder

En dan nog wat klein spul, zoals calciumcarbonaat (krijt) en goedjes waarvan je de naam vaker voorbij zien komen, maar waarvan ik geen idee heb hoe ze eruit zien: vulstof, emulgator en lecithinen.

Zoals je misschien wel weet, staan de ingrediënten op volgorde van hoeveelheid op het etiket. Vreemd genoeg worden van de twee grootste bestanddelen niet de percentages genoemd: suiker en olie.

Waarom niet? Dat vroeg ik me al een tijd af, en ik las het antwoord laatst in een column van wetenschapsjournalist Wim Köhler in NRC. Het is heel simpel:  het staat er niet bij, omdat dat niet hoeft van de EU. Alleen van ingrediënten die op het etiket te zien zijn, of in de naam van het product voorkomen, moet de hoeveelheid vermeld worden.

Je kunt wel via een omweg zien hoeveel suikers een pot chocopasta bevat. In de tabel met de ‘gemiddelde voedingswaarde’ staat altijd het aantal gram suikers vermeld, als onderdeel van de koolhydraten. Dat zijn dus niet alleen de vrije suikers (het aantal toegevoegde suikerklontjes), maar ook de suikers die van nature voorkomen in bijvoorbeeld melkpoeder. Het geeft in ieder geval een goede indicatie.

Mijn pot Mister Choc Duetti bestaat uit 57 gram suikers per 100 gram. Een pot Nutella bevat overigens net zo veel suikers. Maar blijkbaar doet Nutella toch iets slims met de smaakstoffen, want Mister Choc smaakte vooral naar suiker en vet.

De Blue Band hazelnootpasta bevat nog geen 6 gram suikers per 100 gram smeersel. Hoe kan dat?

Op de website blueband.nl (onderdeel van Unilever) lees ik:

Blue Band heeft een hazelnootpasta ontwikkeld zonder toegevoegde suikers. Hierdoor zit er 80% minder suiker in, in vergelijking met de meeste andere hazelnootpasta’s in Nederland. We hebben suiker vervangen door twee zoetstoffen van natuurlijke oorsprong. Zo behoudt onze hazelnootpasta haar zoete karakter, maar scheelt het wel een hoop suiker.

Zoetstoffen ‘van natuurlijke oorsprong’ dus. Zoetstof erythritol is de belangrijkste suikervervanger, lees ik op het etiket. Erythritol komt van nature voor in peren en meloenen. Je vindt het in poedervorm onder de merknaam Sukrin bij de natuurwinkel. Het levert geen calorieën en heeft nul effect op je bloedsuikerspiegel. Perfect! Waarom vervangen we niet alle biet- en rietsuiker door erythritol?

Het zou ons eten een stuk duurder maken:

Een zak Sukrin erythritolpoeder van 400 gram kost 9,99 euro. Omgerekend is dat dus bijna 25 euro voor een kilo.
Een kilo kristalsuiker kost in de supermarkt 59 cent

Gezonder eten heeft altijd een prijs:

Blue Band erythritol-chocopasta kost bij Albert Heijn 9,11 euro per kilo. Nutella 6,65 euro per kilo.

Man P. zocht nog wat verder op internet over de Blue Band-pasta en kwam uit bij een uitgebreide review door voedingsdeskundige Monique van der Vloed. “Meukvrij met Monique’ is haar motto. Ze onderzoekt op een no-nonsense-manier de gezondheidsclaims van de voedselindustrie. Blue Band-pasta is weliswaar duurder dan de gewone suikerpasta, maar eigenlijk te goedkoop voor echte eythritol. Monique vermoedt dat de erythritol synthetisch is en belde de klantenservice van Blue Band, die dat wist te bevestigen noch ontkennen.

Man P. is intussen best tevreden over de smaak en structuur van de erithrytolpasta, met maar liefst 13% hazelnoot en 7% cacao. De pot is althans bijna leeg. Ik ben benieuwd of het bij deze eenmalige ‘testaankoop voor je blog’ blijft.

Snoep om te kleien

Suikervrije snoep en taart kleien

Mensen vragen vaak: hoe beïnvloedt jouw No Sugar Challenge het gezinsleven? Hieronder een voorbeeld van afgelopen weekend:

Zonen S. en L. zaten te kleien of hun leven ervan afhing met verse klei. Misschien heb je die herinnering ook nog wel aan je kindertijd: een nieuw potje klei zorgde voor instant-geluk.

Ik probeer de levensduur van een potje klei altijd zo lang mogelijk te rekken, maar ik moest toegeven dat het tijd was voor nieuwe klei toen ik zag hoe zoon S. tevergeefs de brokkige, hard geworden klei met onbestemde poepkleur door de spaghettimaker probeerde te krijgen. 

kleitaartje zonder suiker
Een hartjes-cupcake in wording

De jongens waren oprecht blij met de verse kleuren geel, blauw, rood en groen. “Weet je wat we maken? “, vroeg zoon L.

“Nee, ik ben benieuwd”, zei ik. (Meestal is het een pannenkoek: een platgeslagen balletje). Nu zag ik meer cupcake-achtige creaties.

“We maken suikervrije snoep en taarten voor jou.”

Je snapt dat ik morgen meteen een nieuwe verse voorraad klei voor ze ga halen.

Blozende appelwangen na 47 dagen suikervrij eten?

Chocokoekjes en aardbeien

Voel je je anders, vragen veel mensen, nu je geen suiker meer eet? Voel je je fitter, dat is de meest gestelde vraag. Heb je nu blozende appelwangen van gezondheid, vroeg lezer Mirjam H. met een knipoog op Facebook.

Hier wat eerste bevindingen na anderhalve maand vrije-suikervrij eten:

  • Energieniveau: Ik voel me minder moe op de bekende moe-momenten tijdens de dag. Een voorbeeld: als ik voorheen na werk op weg was naar huis, met een fiets vol kinderen, natte zwemspullen, knutsels die niet mogen kreuken en mijn laptoptas, dacht ik regelmatig: eigenlijk zou ik hier nu wel lekker op het fietspad willen liggen, lekker ontspannen wachten tot Scotty of een andere Star Trekker me de laatste twee kilometer naar huis komt beamen.  Het is nog steeds niet het energetisch meest optimale moment van de dag, maar ik fiets er redelijk steady-zen doorheen.
Star Trek: terugbeamen naar het moederschip. 'Beam me up, Scotty' is nooit letterlijk zo gezegd.
Star Trek: terugbeamen naar het moederschip. ‘Beam me up, Scotty’ is nooit letterlijk zo gezegd.
  • Slapen: Ik ben ‘s avonds minder uitgeblust. Nadeel daarvan is wel dat ik nog later naar bed ga dan voorheen, waardoor ik te weinig slaapuren maak en alsnog moe ben van het opgebouwde slaaptekort. Het voordeel daarvan is wel dat ik moe zijn beter herken als ‘te weinig slaap’ en er niet zoals voorheen dan wat brandstof in de vorm van snoep, chocola of boterhammen met hagelslag in gooi om de motor te laten blijven draaien.
  • Sport: het lijkt alsof mijn spieren meer brandstof hebben om te sporten. Tijdens het hardlopen of fietsen heb ik gelijkmatiger energie om net wat meer mijn best te doen.
  • Blozende appelwangen: ik heb altijd last van een, wat schoonheidsspecialistes noemen, een ‘onrustige huid’. Sinds begin dit jaar kwam daar een hardnekkig soort rode uitslag op mijn wang bij, die zich gedurende de maanden langzaam uitbreidde. Allerlei smeersels hadden geen effect. Ik hoopte natuurlijk stiekem dat de no sugar-challenge het als sneeuw voor de zon zou doen verdwijnen. Dat was niet het geval, het woekerde de eerste weken zelfs vrolijk door, maar nu begint het langzaam weg te trekken.
  • Afkickverschijnselen: Ik ben niet cold turkey gegaan, zoals sommige andere mensen die stoppen met suiker. Geen hoofdpijn, geen koude rillingen, geen slapeloze nachten. Wel een vreemde schorheid (iemand die dit kan verklaren?) en af en toe nog steeds een hoog adrenaline-gehalte op de momenten dat ik denk: ‘Nu heb ik suiker nodig! Deadline! Moe!’. Maar dat gaat steeds sneller voorbij.
  • Artrose: Vanwege een uitglijder vroeger bij balletles (pas op: de temps levé is gevaarlijker dan je denkt)  is bij een voetgewricht het kraakbeen afgebroken. Dat voel je bij het buigen en sporten, maar het kan ook ‘gewoon’ pijnlijk zijn door een kleine ontsteking. Dat laatste is nu opmerkelijk minder het geval.
Dit is de temps levé in de correcte uitvoering
Dit is de temps levé in de correcte uitvoering

Deze bevindingen zijn allemaal niet-wetenschappelijk getest, laat staan bewezen of vergeleken met een controlegroep. Natuurlijk zijn er ook allemaal bijkomstige omstandigheden die een factor kunnen spelen: zomertijd, afbouwen van borstvoeding, bewust gezonder eten in het algemeen, wishful thinking (je doet er moeite voor, dus je wil ook dat het effect heeft).

Placebo-effect of niet, genoeg redenen om de komende 46 dagen door te zetten.

Antwoord op lezersvraag: is het leven nog wel de moeite waard zonder suiker?

Zonnegloed en Zonnebock van de Naeckte Brouwers (Amstelveen), La Chouffe en Budelts Malt (Ekoplaza)

Na mijn eerste terugblikblog vroeg lezer Hans-Peter L., zelf een bon vivant in de beste zin des woords, of het leven nog wel de moeite waard was. Dat was natuurlijk tongue-in-cheek (ik zeg het maar even, want in het sociale media-sfeer gaan nuances in ironie al snel verloren), maar er zit een serieuze kern in de vraag.

Voor mij, en vele anderen, valt levensgenot voor een groot deel samen met lekker eten en drinken. Om een verjaardagsfeest of jubileum te vieren, als onderdeel van ontspanning op een terras, of om samenzijn met vrienden te omlijsten.

Maar gelukkig bestaat er naast zoet lekkers ook nog een ander smaakspectrum. Ik heb me gestort op een hernieuwde kennismaking met het assortiment aan hartige hapjes. Die zijn, naar mijn bescheiden mening, ook wel toe aan een upgrade. Sinds de entree van de tapenade, ongeveer in 1999, is er weinig innovatiefs bijgekomen in het borrelcircuit. Je komt dus al snel uit op het kaasplankje met de horecazweetkaas, de gefrituurde kaasstengels of de eerder genoemde broodhompen met altijd net te kleine bakjes tapenade.

Niet heel appetijtelijk, dus daarom richt ik mij maar gewoon op de extra waardering van een fris glas wijn of een versgetapt biertje. Interessant genoeg ontstaan alcoholische dranken door vergisting of fermentering van de in bijvoorbeeld gerstemout of druiven aanwezige suikers. Misschien dat het daarom zo goed smaakt in deze verder vrije-suikervrije periode.

Ik kwam er alleen wel achter dat een van mijn favorieten, La Chouffe, toegevoegde suiker bevat. Het zijn niet alleen de mainstream merken die suiker toevoegen. Ook bij de ambachtelijke bieren van micro-brouwerijen kunnen een snufje suiker bevatten.

Een snelle check in onze koelkast leverde op dat het ene biertje (Zonnebock) van de Naeckte Brouwers wel door de Geen Suiker Politie goedgekeurd wordt, en de andere soort niet (Zonnegloed). Het malt bier van Budels komt door de suikercontrole. Radler niet, wat niemand zal verbazen die ooit wel eens een Radler heeft geproefd. Maar ja, welke volwassene wil überhaupt een als alcholvrij vermomde bitter lemon drinken?

De eerste 33 dagen suikervrij: zo is het gelukt

Kijken naar een kokosmakroon: ook best lekker

De eerste 33 dagen van de suikervrije challenge zitten erop. Het lijkt zo snel gegaan, dat ik me weleens afvraag waarom het ook al weer een challenge was.

De snoepla op de redactie

Dan vergeet ik voor het gemak even de momenten dat ik voor de redactie-snoepla stond en dacht: Yes or No. Het werd ‘no’ omdat ik de lezers van mijn blog voelde meekijken over mijn schouder.

Dat is meteen mijn belangrijkste tip voor iedereen die ook wil stoppen met suiker of een andere gewoonte wil doorbreken: zeg het tegen heel veel mensen en houd ze op de hoogte van je vorderingen.

Het leuke is dat mensen er dan ook rekening mee gaan houden, zoals ik ondervond bij trakterende collega’s en etentjes met vrienden.

Eid-al-Fitr: Baklava en spinaziebrood

Ik deel mijn blog via Facebook en LinkedIn. Dat levert weer tips, recepten en leesvoer op van vrienden, bekenden en onbekenden.  Ook dat motiveert om door te gaan en niet ‘stiekem’ te zondigen: dat zou supportersbedrog zijn en slecht voor mijn karma, als dat bestaat.

Deze kreeg ik afgelopen weekend doorgestuurd uit de Volkskrant.

‘Suiker is suiker’ zegt het artikel op basis van vragen aan experts. Ja en nee, is mijn bescheiden mening na een maand grasduinen bij waarschijnlijk weer andere experts. Zoetstof uit biet, riet, honing of agave: dat maakt inderdaad niks uit. Gezondheidsrisico’s zitten toch vooral bij deze ‘vrije suikers’, gezien de richtlijnen van de Wereld Gezondheids Organisatie, en minder bij suikers die je binnenkrijgt in de vorm van fruit.

En deze kwam ik tegen op Twitter, om alle zelfuitgeroepen modediëten inclusief mijn eigen challenge te relativeren.

Naast alle positieve, betrokken reacties, merk ik soms ook wel dat FB-vrienden en -volgers moe, murw of ronduit geïrriteerd worden van weer een linkdrop van eigen suikerloos proza.

Tegen hen zeg ik: je hoort mij ook niet over wéér een foto van kroost die een zwemdiploma heeft gehaald of de zoveelste ‘lekker genieten, mag het’- proostfoto’s met extra zonfilter op het terras.

Ik ga intussen door naar de volgende 33 dagen suikervrij, en verder op zoek naar de relatie tussen suiker, gezondheid en maatschappelijke conventies.

 

Suikervrije en toch feestelijke verjaardagstaart

Verjaardagstaart banaan kokos

Man P. vierde zijn verjaardag. Voor mij is niks zo erg als een verjaardagsfeest waar geen taart wordt geserveerd, ook al zijn er excuses als ‘we gaan toch zo lunchen  met z’n allen’ of ‘we beginnen zo met de borrel en de hartige hapjes’.

Ik sta dus altijd de avond voorafgaand aan een feestje tot een uur of drie ‘s nachts in de keuken, want ik begin altijd pas rond tien uur ‘s avonds. Taarten bakken is als schrijven, je hebt er rust en afzondering voor nodig.

Ik heb een paar klassiekers op mijn repertoire:

Het basisrecept dat ik ooit van mijn zus heb gekregen: 250 gr (zelfrijzend) meel, 200 gr boter, 200 gr suiker, 3 of 4 eieren en een snuf bakpoeder. Hieraan kun je alles toevoegen wat je in huis hebt om er een taartbonanza van te maken: chocola, fruit, noten, jam, room.

taart lisette kreischer

De vegan-taarten van Lisette Kreischer zien er niet alleen fantastisch uit, ook als je ze niet zo weet te stylen als zij dat doet (zie de foto hiernaast, die heb ik van haar website geplukt). Ze mislukken bovendien nooit. Ik zou denken dat vegan-baksels met scheikundige precisie samengesteld moeten worden om het effect van boter en eieren te compenseren, maar Lisettes recepten hebben een losse zwierigheid die het leven veel vreugde geven.

Haar bananencake, pompoenmuffins en worteltjestaart zijn altijd een hit, aan wie ik ze ook serveer. Alleen, net als het basisrecept voor cake, bestaan die recepten voor bijna een derde van hun vaste volume aan suiker (of stroopvarianten, zoals agave- en rijststroop).

Dit jaar dus geen Lisette-taart voor de verjaardag van Man P.. In mijn kookboeken vond ik geen oplossing, maar uiteindelijk een recept gevonden voor suikervrij bananenbrood bij Laura’s Bakery.

Om van het brood een taart te maken, heb ik het in een ronde vorm gebakken, met kokossnippers door het deeg in plaats van de chocola uit het recept. Kleuter S. en peuter L. hielpen mee. Dat betekent dat er ergens nog een stukje eierschaal in de taart zit, maar dat heeft niemand gemerkt. We hebben de bananentaart bestreken met slagroom zonder suiker en bestrooid met kokos. Er waren eigenlijk ook nog verse frambozen voor de garnering, maar die had peuter L. snel opgegeten. Hetzelfde gold voor de bosbessen.

Gelukkig waren de kaarsjes niet eetbaar, en kon de taart daarmee alsnog gedecoreerd worden. Slingers, feesthoedjes, rolfluitjes en ballonnen omlijstten het geheel. De jarige was blij, de bakkers waren blij, en de zoete smaak dachten we er gewoon bij. Onze beleving van zoet in relatie tot feest en gezelligheid blijken we dus ook best te kunnen foppen.

P.S. het worteltjestaartrecept van Lisette uit ‘Ecofabulous koken in alle seizoenen’ heb ik uiteindelijk ook nog gemaakt. Zonder de suiker uit het recept, maar met extra veel geraspte wortel en kaneel. Conclusie: de textuur blijft hetzelfde en zonder suiker proef je de andere smaken beter.