Minder suiker, meer slapen

kat

Laatst zat ik met vriendin F. op de fiets. ‘Zeg, is er iets mis met je nieuwsbrief? Ik heb ‘m al een tijdje niet meer gehad..’, vroeg ze. En iemand anders vroeg: ‘Oursugarsweetlife is wel heel stil op Facebook, ben je met de No Sugar Challenge stopt?’

Ik praatte er wat omheen, maar een goed excuus had ik niet. Een site verbergt niets. Als er niks nieuws op komt, is er ook niks nieuws te zien. Het is geen bibliotheekboek waarvan je kunt zeggen ‘Je moet wat beter zoeken, ik zie in de computer dat het niet is uitgeleend, dus het moet ergens op een plank staan. Misschien heeft iemand ‘m teruggezet bij de verkeerde letter.’

De waarheid is dat ik, sinds ik minder suiker eet, vaker op tijd naar bed ga. Althans, dat probeer ik. Ik had de vastgeroeste gewoonte om ‘s avonds laat een doorstart te maken met een grote bak yoghurt met noten en rozijnen (de best gezonde variant) of een zompig stuk oma’s cake (de ranzige er-is-verder-echt-niks-lekkers-in-huis variant). Niks fijner dan ‘s nachts typen op een gestaag brommende suikermotor, terwijl de rest van de huisbewoners met regelmatige ademhaling ligt te slapen, met af en toe een snurkje.

Maar als die suikermotor geen brandstof heeft gehad, dan geeft het lichaam een duidelijk signaal: ogen die dichtvallen, ledematen die zwaar worden. Daartegen helpt alleen de slaap. Ik zou wel eens een onderzoekje willen doen onder veelschrijvers, onderzoekers en politici: hoe houden zij de slaap tegen?