Flapjack van havermout die suikervrij is, maar niet zouteloos

flapjack havermout

Collega A. gaf me haar favoriete recept voor suikervrije havermoutrepen. In het Engels hebben ze er de leukste cakesoortnaam voor die er is: flapjack.

Flapjacks bestaan doorgaans uit havervlokken, fruit naar keuze en een heerlijke hoeveelheid ahornsiroop of golden syrup om de boel bij elkaar te houden.

“Blijf suikervrij, maar niet zouteloos”, schreef collega A. toen ik afscheid nam van mijn werk om aan een maatschappelijke sabbatical te beginnen. Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat ze ‘word niet zouteloos bedoelde’, en niet ‘blijf niet zouteloos’.

Ik vreesde dat  (vrije-)suikervrije flapjacks te flauw zouden smaken voor de smaakpapillen van mensen die niet meedoen aan een No Sugar Challenge,  maar twee volwassen onafhankelijke proefpersonen waren zeer positief over de probeersels.**

Daarom deel ik graag met jullie het recept van deze wonderbaarlijk smaakvolle suikervrije flapjacks:

Ingrediënten:

Havermout (half pak)
Geraspte kokos (naar smaak)
1 Banaan
Optioneel: 1 ei, geklopt
Water
Fruit naar keuze

Verwarm de oven voor op 180-200 graden.

Meng havermout, geraspte kokos, geprakte banaan en eventueel het ei. Voeg een beetje water toe en meng net zolang tot je een heel dikke pap krijgt (voeg zonodig extra water toe).

Vet een ovenschaaltje in met olie of boter of gebruik bakpapier.

Snij of rasp fruit naar keuze: appel, druiven, nectarine, perzik, pruim, blauwe bes, peer. Gedroogd fruit kan ook: dadels, rozijnen, vijgen. Meng de havermoutmix met het fruit, of bouw later laagjes in de ovenschaal, afhankelijk van welk menstype je bent.

Zet de flapjack 30 minuten in de oven en check af en toe hoe het gaat.* Laat ‘m afkoelen en snijd ‘m dan in stukjes. Ook handig om ‘s avonds te bakken voor de dag erna als ontbijt, snack of lunch.

*Mijn eerste lichting flapjack bakte ik op 180 graden.  Toen leek-ie van binnen wat zompig te blijven, maar dat is juist lekker, constateerde het testpanel achteraf. Bij de volgende lichting op 200 graden raakten de rozijnen aan de bovenkant lichtelijk verbrand, de zompigheidsgraad vanbinnen bleef hetzelfde. 

**De flapjacks bleken ook een prima speeltuinsnack voor kinderen, behalve dat ze daarna rond het volwassenenbankje bleven hangen, omdat ze ‘heel erg honger’ hadden. Hun manier om te vragen of ze er nog eentje mogen. 

Deze acht reacties krijg je als je vertelt dat je kinderen thuis geen snoep mogen

snoep kinderen

Wat je thuis eet, moet je zelf weten. Maar als je aan andere volwassenen vertelt dat je kinderen thuis geen snoep krijgen, krijg je meestal een van onderstaande reacties. Voor de handigheid heb ik ze alvast van een weerwoord voorzien:

  1. ‘Maar je laat ze wel opgroeien in de stad tussen de uitlaatgassen’

    Dat klopt. In Groenland was helaas geen werk voor een Neerlandica, dus het werd de Randstad.  Als ouder heb je een aantal panelen om op te schakelen om je kind een zo gezond mogelijk leven te bezorgen, en voeding is er daar een van. (En verder wat vaker de fiets pakken)

  2. ‘Zodra je kinderen zestien zijn, gaan ze extra veel red bull en roze koeken kopen als tegenreactie’

    Ja, dat kan. Ik heb zelf als zestienjarige ontelbaar veel balisto’s weggewerkt in de pauze op school. Maar je helpt je kind enorm door ‘m niet in zijn eerste levensjaren al te versuikeren. En ik geloof ook dat ze, als ze zich tegen je hebben afgezet in hun puberjaren, later toch onbewust het voorbeeld volgen dat ze van jou hebben meegekregen. Vandaar ook dat ik niet meer stiekem achter keukenkastjes boterhammen met chocopasta wilde snoepen.

  3. ‘Mijn kerngezonde opa van  93 doet vier keer per dag zes suikerklontjes in de koffie, en dat al sinds zijn 16e’

    Dat moet je opa vooral doen. Het is hem van harte gegund. Kijk je naar meer kwantitatieve bevolkingsstudies dan dit geval van N=1, zoals op het Japanse eiland Okinawa waar de meeste honderdjarigen wonen, dan zie je dat suikerrijke voeding geen pre is om heel oud te worden.

  4. ‘Een calorie is een calorie, of het nou suiker is of broccoli’

    Dat zeiden we in onze studententijd ook (‘Een vaasje bier is twee boterhammen met kaas’), maar 100 gram broccoli heeft toch echt een ander effect op je lichaam dan een Boschebol van 100 gram (en tien keer minder calorieën). Broccoli bevat veertien keer minder suiker, maar zit boordevol vitamine C en vezels, waardoor de suikers bovendien langzamer afgegeven worden.  De fructose uit je Bosschebol pleegt direct een aanslag op je lever. Na een kilo broccoli zit je bovendien behoorlijk vol, na een Boschebol heb je na een kwartier weer trek. Ik in ieder geval wel. Dat komt ook omdat je hersenen van fructose geen seintje krijgen dat je genoeg hebt gehad. Het te veel aan fructose wordt uiteindelijk omgezet in vet. Daarom wil ik gewoon dat iemand nou eindelijk eens ‘comfort food’ voor op de bank uitvindt, met de smaak van een zak drop en de eigenschappen van broccoli.

  5. ‘het moet niet gekker worden met die gezondheidshype’

    Door alle gezond-etenblogs en gezondheidsgoerettes, zoals Rens Kroes of Jet van Nieuwkerk, lijkt het of iedereen obsessief bezig is met hoe je jezelf fit oud eet, en we allemaal bonen, blaadjes sla en quinoa-poedershakes nemen bij de lunch. Je hoeft echter alleen maar door de Kalverstraat te lopen op zaterdag, inclusief alle wafelwinkels, of langs al het op straat gekwakte afval van de Kentucky Fried Chicken bij ons in de buurt, om te zien dat we nog ver af zijn van een ‘Heel Holland Eet Lijnzaadbrood’.

  6. ‘Wat zielig voor je kinderen dat ze geen snoep mogen’

    Misschien gaan mijn kinderen later in therapie en willen ze mij nooit meer zien. Of schrijven ze een boek om jeugd te verwerken, dat kaskrakend verfilmd wordt en vertaald in zes talen. Dat kan. Op dit moment ogen ze nog blij, gelukkig en energiek. Ze zitten niet bleekjes weg te kwijnen als een slap blaadje sla. Ze maken alleen opvallend vaak tekeningen van taart. En ze kleien gebakjes. Misschien is dat een Freudiaans teken? Daarom mogen ze in ieder geval taart en andere snoepachtige dingen op feestjes, zodat ik gelukkig nog niet bij DWDD hoef te zitten om ons snoepbeleid uit te leggen.
    Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat mensen in het algemeen agressiever reageren op, laten we zeggen, een moeder die haar zoon alleen rauwe groente voorschotelt, dan op ouders die twee keer per week met hun kinderen bij de MacDonalds zitten?

  7. ‘Mogen je kinderen straks alleen nog maar rauwe groente?’

    Mensen maken zich geregeld zorgen of we niet in een glijdende schaal van gezondheidsobsessies belanden waarbij resoluut alles geëlimineerd wordt wat nog enigszins smaakvol behapbaar is. Wat wordt de volgende stap? Geen havermout meer bij het ontbijt, maar rauwe radijsjes, geoogst bij maanlicht?
    Geen zorgen, voorlopig houden we het bij het zo veel mogelijk uitbannen van onnodige gewoontesuiker, al was het maar omdat we tegenwoordig weten dat de lobby van de suikerindustrie ervoor zorgde dat vet het imago kreeg van grootste gezondheidsbedreiger, in plaats van suiker.

  8. ‘Mijn kinderen kunnen zo veel snoep eten als ze willen, die zijn vel over been’

    Ja, dat is waar, een kind kan elke dag een pak Dora-koekjes naar binnen werken, en nog steeds graatmager zijn. Maar is dat een vrijbrief om ‘m ongebreideld koek en snoep te voeren?  Nee, kijk liever of je kind de juiste voeding binnenkrijgt om zich goed te ontwikkelen. Er zijn complete studies die laten zien wat een tekort een eiwitten en vitamines in de eerste vijf levensjaren voor effect heeft op het volwassen brein.

Ben ik er nog eentje vergeten? Dan hoor ik het graag, inclusief prefab weerwoord.

Update 2/10: hieronder twee ingezonden reacties:

9. ‘Maar je geeft ze wel fruitsap!’
Dit argument valt in de categorie ‘Maar je draagt wel leren schoenen’, de opmerking die vegetariërs nog steeds vaak te horen krijgen. Ja, dieren lijden ook pijn voor leer. En ja, fruitsap is inderdaad een suikerbom, met af en toe een verdwaalde vitamine erin. Maar het is altijd nog minder gesuikerd dan chocomel of fristi. Laat mensen vooral hun eigen leefregels instellen. Opvoeden is al lastig genoeg, en dan kan een flesje appelsap op z’n tijd net het verschil maken tussen gezellig samen uit of met z’n allen chagrijnig terug naar huis.

10. ‘Fruit is toch geen traktatie?’
Wil je zwaar teleurgestelde gezichten zien? Dan kondig je eerst groots aan dat er wat lekkers aankomt, om vervolgens een schaal mandarijntjes of stukjes appel te presenteren. Zie het als een volharingsspel. Blijf volhouden dat het lekker is, en anders hebben ze pech. Kinderen die op de grond gaan liggen rollen om hun snoepzin te krijgen, krijgen een stukje selderie als bonussnack. Tip: een ouderwetse satéprikker om zelf fruit te rijgen doet wonderen, evenals zo’n gekleurd parasolletje van crêpepapier.

Craving for more? Wil je de nieuwsbrief ontvangen met altijd de drie meest recente berichten? Vul dan hieronder je gegevens in:  


Je voornaam of voorletters:
Je achternaam:

Hoe de suikerjunkie en de suikerstoïcijn met elkaar in gevecht gingen

Mierzoete fabriekstaart

Eens een suikerjunkie, altijd een suikerjunkie. Suiker is net als alcohol: een verslaafde kan niet één wijntje, of in mijn geval, één dropje nemen.

De collega’s werden getrakteerd op suikervrije, vega-pompoencakes (ook een recept van Lisette Kreischer) met sojaslagroom en een vleugje sukrin, om te ervaren wat ik zelf ervaren had de voorbije negentig dagen tijdens de No Sugar Challenge.

Suikervrije vega-pompoencakejs met sojaslagroom met een vleugje sukrin
Voor de collega’s: suikervrije veganistische pompoencakejes met sojaslagroom met een vleugje sukrin

Zelf was ik aan het ‘ont-challengen’. Dat begon dus met suikertaart die mijn tandglazuur deed ontploffen. Vervolgens kwam er voor het bezoek nog een andere taart van een bakker in Amsterdam-Zuid die zich de ‘Lekkere dingen bakker’ noemt.

De taart (uitgekozen door Zoon S.) voldeed aan alle conventies van feestelijke taart. Maar verder moet we toch van het hart dat deze bakker zichtbaar heeft dacht: dit is een buurt waar mensen deze naam sowieso leuk vinden en toch wel binnenlopen, dus ik hoef verder niks te doen aan de inrichting of de sfeer, laat staan uit te stralen dat ik lekkere spullen verkoop.

Alles leek zo uit de afbakoven in de plastic gepropt en liefdeloos in de vitrine gesmeten. Niet vergelijkbaar met mijn lachende bakker voor wie ik een speciale route fiets naar mijn werk.

Courgettes en pompoenen van bioboerderij De Boterbloem
De laatste courgettes en de eerste pompoenen van het seizoen

De dagen erna was het schipperen tussen de teruggekeerde suikerjunkie en de suikerstoïcijn in mijzelf, die tegen iedereen beweert: ‘Suiker? Wat was dat ook al weer’? In de trein naar een werkoverleg mocht ik van mezelf apekoppen kopen, gewoon omdat het kan. Man P. kocht appelkoeken, gewoon omdat die weer in huis mochten zijn. En hij greep de volgende dag mis (want ik had een deadline gehad). Zo vielen we al meteen terug in onze oude patronen. Inclusief een snelle boterham met chocopasta die werd weggewerkt achter een keukenkastje.

Om de interne suikertijger te temmen, kochten we onder het motto ‘liever soep dan suiker’ extra veel pompoenen en andere supergroentes bij biologische boerderij De Boterbloem. Dat hielp een beetje.

Sundae ijs met oreo's bij Radion, Amsterdam
Sundae ijs met oreo’s bij Radion, Amsterdam

Mijn hersenen raakten in de war met deze nieuwe vrijheid na de strikte negentig dagen No Sugar Challenge. Collega E. trakteerde fruitsalade, met als optie dadelstroop. Mijn hersenen zeiden ‘nee’ tegen de dadelstroop, want die valt onder de verboden categorie ‘vrije suikers’ van het Voedingscentrum.

En tijdens een etentje met vriendinnen nam ik nog niet eens een proefhap van het ‘Sundae-ijs met oreo’s’, want verboden, zeiden mijn hersenen. Maar later dacht ik: hoezo verboden? Toen was het ijs op, maar kwamen er nog wel fruitella’s-to-go, waarop mijn hersenen zeiden: Die.Mag.Je.Nu.Wel.

Fruitella's en flyers bij Radion
Fruitella’s en flyers bij Radion

En, stoppen of doorgaan met Sweet Blog? Ik was ermee begonnen als excuus om over suiker te praten tijdens de No Sugar Challenge. Net als een geliefde die je heeft verlaten, maar die je blijft volgen op Facebook of googelen: diegene is uit je leven verdwenen, maar je wil er alles van blijven weten. En je raakt er niet over uitgepraat.

Na negentig dagen researchen en schrijven over suiker, ben ik nog niet klaar met het onderwerp. Al was het maar omdat de maatschappelijke discussie ook nog niet uitgekristalliseerd is.  Oké, de ambtenaren van gemeente Amsterdam zijn redelijk geruisloos van hun snoepautomaten ontdaan, op een enkele twittermopperaar na. Maar toen een Tilburgse basisschool de sappakjes verbood, brak een volksopstand uit onder de ouders (‘Water is voor honden’).

Het gemeentemuseum Schiedam komt met de tentoonstelling Sticky Business, ‘over de verleiding van suiker in de kunst’, mede gesponsord door het Diabetesfonds. Ik heb natuurlijk wel een excuus nodig om die tentoonstelling te bekijken.

Om verdere kortsluiting in mijn hersenen over wel/geen suiker te voorkomen, heb ik besloten om  door te gaan met de No Sugar Challenge. En omdat ik alle tips en links van de volgers nog niet heb kunnen behandelen.

Het wordt een No Sugar Year*. Maar wel met één nieuwe uitzondering op de regel: zelfgebakken taart en koekjes van familie, vrienden en collega’s.

Kokosmakroontjes van collega E.
Zelfgebakken kokosmakronen van collega E.

*Er zijn natuurlijk meer mensen op dat idee gekomen. Vriendin K. leende mij het boek ‘The Year of No Sugar’ van Eve Schaub. Blijkbaar kun je zo’n jaar doorkomen en dan nog energie overhouden om een boek te schrijven. Later meer over het boek van Schaub. 

Speltpepernoten bij Albert Heijn

pepernoten

Nee, ik ga het er niet eens over hebben dat pepernoten tegenwoordig al in september in de winkel liggen. Wat mij betreft, liggen ze er het hele jaar, en dan met name de truffelpepernoten en de witte-chocoladenoten. Maar speltpepernoten?

Speltpepernoten bij AH to go
Het september-pepernotenassortiment bij AH to Go

Maar wat ik wel heel grappig vind, is dat Albert Heijn anderhalf jaar na de spelthype met speltpepernoten komt aanzetten. Waarschijnlijk precies gemarketingd op mensen zoals ik: die een gezonde leefstijl nastreven, maar stiekem enorme snoeperds zijn.

Ik voel me helemaal aangesproken. Op de site van Albert Heijn lees ik:

Even een momentje voor jezelf. Maar dan wel op een bewuste manier. Want we hebben nu ook glutenvrije, biologische én speltpepernoten in ons assortiment. Ideaal om uit te delen en heerlijk bij de koffie of thee.

Ik voorspel dat Albert Heijn volgend jaar met quinoa-taaitaai en raw cacao-letters komt.

Verjaardagsontbijt met suikerexplosie

Verjaardagsontbijt met suikertaart

Alsof ik een lepel sambal had gegeten, maar dan zoet. Zo voelde de eerste hap suikertaart tijdens mijn verjaardagsontbijt na 90 dagen No Sugar Challenge. M’n tanden leken uit elkaar te knallen. M’n ogen leken uit hun kassen te knallen. Het zoet steeg naar mijn hoofd als een brain freeze. Mijn maag balde zich samen. En daarna daalde er een weldadige lichamelijke rust neer, denk aan Ewan McGregor in Trainspotting na een shot heroïne. Een weldadige verjaardag.

stuk verjaardagstaart

De jongens en Man P. hadden een ‘Wolken vanille & choco’ verjaardagstaart gebakken, inclusief  ’40’-topping. Ik had al zo’n vermoeden dat er wat ging gebeuren, toen zoon S. gisteren een paar keer zei dat er iets in zijn rugzak zat dat ik niet mocht zien en dat hij die daarom zelf ging uitpakken (normaal moet ik hem tien keer vragen om dat te doen).

Het was misschien wel het gaafste familie-ontbijt sinds ooit: allemaal een stuk taart in plaats van havermout met suikerloze sojamelk of boterhammen met suikerloze Jori-pindakaas

Het voornaamste ingrediënt van dit geheel: suiker (las ik op de verpakking die in de papierbak was verstopt). En iedereen ging blij stuiterend naar werk, school en crèche.

Nieuw: chocolade hazelnootpasta met 80 procent minder suiker

Mr Choc en Blue Band hazelnootpasta

Man P. kwam gisteren thuis met iets nieuws, ‘alleen gekocht om uit te proberen voor je blog’, zei hij. Het was een pot Blue Band hazelnootpasta met 80% minder suiker.

Chocopasta is naast hagelslag nogal een ‘dingetje’ bij ons thuis.

Het laatste zetje voor de No Sugar Challenge kwam op een zondag om half zes ‘s middags, toen ik nog even snel naar de Lidl fietste om appels te kopen voor school en terugkwam met een grote pot ‘Mister Choc Duetti’. Deze ‘pasta met hazelnoten en cacao’ bestaat uit:

Suiker
Plantaardige olie (raapolie en palmolie)
7% hazelnoten
4% cacaopoeder
3% melkpoeder

En dan nog wat klein spul, zoals calciumcarbonaat (krijt) en goedjes waarvan je de naam vaker voorbij zien komen, maar waarvan ik geen idee heb hoe ze eruit zien: vulstof, emulgator en lecithinen.

Zoals je misschien wel weet, staan de ingrediënten op volgorde van hoeveelheid op het etiket. Vreemd genoeg worden van de twee grootste bestanddelen niet de percentages genoemd: suiker en olie.

Waarom niet? Dat vroeg ik me al een tijd af, en ik las het antwoord laatst in een column van wetenschapsjournalist Wim Köhler in NRC. Het is heel simpel:  het staat er niet bij, omdat dat niet hoeft van de EU. Alleen van ingrediënten die op het etiket te zien zijn, of in de naam van het product voorkomen, moet de hoeveelheid vermeld worden.

Je kunt wel via een omweg zien hoeveel suikers een pot chocopasta bevat. In de tabel met de ‘gemiddelde voedingswaarde’ staat altijd het aantal gram suikers vermeld, als onderdeel van de koolhydraten. Dat zijn dus niet alleen de vrije suikers (het aantal toegevoegde suikerklontjes), maar ook de suikers die van nature voorkomen in bijvoorbeeld melkpoeder. Het geeft in ieder geval een goede indicatie.

Mijn pot Mister Choc Duetti bestaat uit 57 gram suikers per 100 gram. Een pot Nutella bevat overigens net zo veel suikers. Maar blijkbaar doet Nutella toch iets slims met de smaakstoffen, want Mister Choc smaakte vooral naar suiker en vet.

De Blue Band hazelnootpasta bevat nog geen 6 gram suikers per 100 gram smeersel. Hoe kan dat?

Op de website blueband.nl (onderdeel van Unilever) lees ik:

Blue Band heeft een hazelnootpasta ontwikkeld zonder toegevoegde suikers. Hierdoor zit er 80% minder suiker in, in vergelijking met de meeste andere hazelnootpasta’s in Nederland. We hebben suiker vervangen door twee zoetstoffen van natuurlijke oorsprong. Zo behoudt onze hazelnootpasta haar zoete karakter, maar scheelt het wel een hoop suiker.

Zoetstoffen ‘van natuurlijke oorsprong’ dus. Zoetstof erythritol is de belangrijkste suikervervanger, lees ik op het etiket. Erythritol komt van nature voor in peren en meloenen. Je vindt het in poedervorm onder de merknaam Sukrin bij de natuurwinkel. Het levert geen calorieën en heeft nul effect op je bloedsuikerspiegel. Perfect! Waarom vervangen we niet alle biet- en rietsuiker door erythritol?

Het zou ons eten een stuk duurder maken:

Een zak Sukrin erythritolpoeder van 400 gram kost 9,99 euro. Omgerekend is dat dus bijna 25 euro voor een kilo.
Een kilo kristalsuiker kost in de supermarkt 59 cent

Gezonder eten heeft altijd een prijs:

Blue Band erythritol-chocopasta kost bij Albert Heijn 9,11 euro per kilo. Nutella 6,65 euro per kilo.

Man P. zocht nog wat verder op internet over de Blue Band-pasta en kwam uit bij een uitgebreide review door voedingsdeskundige Monique van der Vloed. “Meukvrij met Monique’ is haar motto. Ze onderzoekt op een no-nonsense-manier de gezondheidsclaims van de voedselindustrie. Blue Band-pasta is weliswaar duurder dan de gewone suikerpasta, maar eigenlijk te goedkoop voor echte eythritol. Monique vermoedt dat de erythritol synthetisch is en belde de klantenservice van Blue Band, die dat wist te bevestigen noch ontkennen.

Man P. is intussen best tevreden over de smaak en structuur van de erithrytolpasta, met maar liefst 13% hazelnoot en 7% cacao. De pot is althans bijna leeg. Ik ben benieuwd of het bij deze eenmalige ‘testaankoop voor je blog’ blijft.

Snoep om te kleien

Suikervrije snoep en taart kleien

Mensen vragen vaak: hoe beïnvloedt jouw No Sugar Challenge het gezinsleven? Hieronder een voorbeeld van afgelopen weekend:

Zonen S. en L. zaten te kleien of hun leven ervan afhing met verse klei. Misschien heb je die herinnering ook nog wel aan je kindertijd: een nieuw potje klei zorgde voor instant-geluk.

Ik probeer de levensduur van een potje klei altijd zo lang mogelijk te rekken, maar ik moest toegeven dat het tijd was voor nieuwe klei toen ik zag hoe zoon S. tevergeefs de brokkige, hard geworden klei met onbestemde poepkleur door de spaghettimaker probeerde te krijgen. 

kleitaartje zonder suiker
Een hartjes-cupcake in wording

De jongens waren oprecht blij met de verse kleuren geel, blauw, rood en groen. “Weet je wat we maken? “, vroeg zoon L.

“Nee, ik ben benieuwd”, zei ik. (Meestal is het een pannenkoek: een platgeslagen balletje). Nu zag ik meer cupcake-achtige creaties.

“We maken suikervrije snoep en taarten voor jou.”

Je snapt dat ik morgen meteen een nieuwe verse voorraad klei voor ze ga halen.

Het gewicht van een suikerklontje en de Capri Sun index

weegschaal met suikerklontje

Het ene suikerklontje is het andere suikerklontje niet. Wil je even duidelijk uitleggen hoe het precies zit met die suikerklontjes en hoeveel ze wegen, vroeg een lezer mij een paar blogs geleden.

Man P. vond het wel vreemd dat er ineens suikerklontjes op de boodschappenlijst stonden. Hij weigerde ze te kopen, maar ik zei: voor de lezers moeten we het meten. Volgens de verpakking (AH Basic) is een suikerklontje 4,4 gram. Onze weegschaal gaf 4 gram aan (en doet verder niet aan decimalen). Voor het gemak houden we het voortaan op 4 gram/klontje.

Deze staafdiagrammen gaan dus over het aantal gram vrije suikers in bijvoorbeeld dorakoekjes, ketchup en fruitsap. Daar je zit dus zo aan, ook al heb je zelf niet het gevoel dat je enorm aan het snoepen bent.

In een zakje Capri Sun zit 19 gram suiker. Dat zijn een kleine vijf klontjes. Is dat erg? Een voorbeeld: Als de droom van onze kleuterzoon S. zou uitkomen, zou hij elke dag minstens twee van die voor kinderen magische zakjes Capri Sun mogen drinken (bijvoorbeeld eentje in de lunchpauze en eentje na school). Daarmee zou hij al zijn maximale hoeveelheid vrije suikers zitten voor die dag, volgens de richtlijnen van de Wereld Gezondheidsorganisatie.

Je snapt nu wel waarom je pubers altijd met blikjes red bull en zelfs ook Capri Sun ziet lopen: hun suikerbehoefte is het grootst.

De doos met suikerklontjes is naar de schuur verbannen.