Een nieuwe baan, nieuwe eetgewoonten

Champagnetaart van Holtkamp

Dit is de champagnetaart van patisserie Holtkamp. Die had collega C. meegebracht ter gelegenheid van onder andere mijn eerste werkdag. Ik heb een ministukje genomen, want het zou onbeleefd zijn geweest om te weigeren, toch?

“Klopt het dat je blog minder vaak verschijnt”, vroegen een paar lezers de afgelopen weken. Ik kan jullie verzekeren dat er na 261 dagen nog geen suikerschrijfmoeheid is opgetreden. Een nieuwe baan kost alleen altijd wat extra energie. Plus, er kwam ineens een concurrerend onderwerp in mijn blikveld.

Het is namelijk een baan bij een organisatie die zich inzet voor een eerlijk voedselsysteem. De komende tijd ga ik me daar volledig richten op koffie. De afgelopen weken heb ik daarom alles wat los en vastzit gelezen over koffie en ben ik zelfs bij een heuse koffieproeverij geweest. Dat heet trouwens een cupping en je moet de slokjes koffie met een lepeltje scheppen en vervolgens uitspugen.

Koffiekunst
Koffiekunst op mijn nieuwe werk

Elke organisatie brengt weer z’n eigen type eetgewoontes en -gebruiken mee. Je hebt kantoren waar iedereen achter z’n bureau eet, of waar juist iedereen individueel of in duo’s een wandelingetje maakt. Je hebt kantoren met een immense bedrijfskantine, inclusief kantinejuf en kroket op vrijdag.

We hadden bij mijn vorige werk ooit een kantine waar ze elke dag twee verse soepen serveerden. Niet de standaard ‘champignon-roomsoep’ of ‘rijkgevulde tomatensoep’, maar recepten uit de hele wereld. Als ik niet kon kiezen, nam ik ze gewoon allebei.

Toen we later kantineloos de werkweek door moesten komen, stapelden de bakjes hummus en potten pindakaas zich op tot het plafond. Veel collega’s namen kliekjes mee van huis, waardoor je een leuk inkijkje kreeg in ieders huiselijke eetgewoonten.

Mijn inzending voor het broodje van de maand
Mijn inzending voor het broodje van de maand

 

Op mijn nieuwe werk houdt iedereen van lekker eten. We leggen allemaal een vast bedrag per maand in, waarvoor elke week vers brood, kaas, sla, tomaten, alfalfa, paprika, verschillende soorten hummus, avocado et cetera worden ingekocht op de markt. Daarnaast zijn er altijd vaste smaakmakers in huis, zoals augurken, zongedroogde tomaten, olijven, mosterd en pesto.

Zo’n rijkgevulde lunch zorgt ervoor dat je de middag doorkomt zonder merkbare dip. En je hebt ook al een groot deel van je groenten binnen voor die dag. ‘s Middags warm eten, wat boeren in Brabant tot eind vorige eeuw nog wel deden, is eigenlijk helemaal zo gek nog niet.

Het enige is dat het lastig maat te houden is met zoveel lekkers op tafel, zeker als ook het tosti-apparaat uit de kast wordt gehaald. Collega A. berekende laatst dat we ieder 1200 kilocalorie├źn hadden weggeluncht. Een Big Mac-menu is 1300 kilocalorie├źn, inclusief cola, friet en mayonaise.

salade met feta en olijven
Zelfgemaakte salade met feta en olijven

Laatst hadden collega’s M. en I. het eten verzorgd bij een bijeenkomst over blockchain & voedsel. Er was aan het einde van de avond nog een grote kom pastasalade over. Ik nam ‘m op de fiets mee naar huis en zette ‘m in de buurt-app en -Facebookpagina. De volgende dag was ik druk bezig met bakjes en zakjes en pendelen tussen huizen, want het liep storm. Zeg nou zelf, zo’n lekkere salade als hierboven op de foto, die laat je toch niet verpieteren?

borrelsla
Kantoorhumor: borrelsla

En zoals elke organisatie heeft ook mijn nieuwe werkomgeving zijn eigen, kantoorspecifieke humor, die in dit geval bijzonder vaak over eten gaat. Zo was er laatst de introductie van de borrelsla, een restje sla dat perfect smaakt bij een wijntje tijdens de vrijmibo.