Deadlines halen zonder suiker, het kan dus echt

De focus-foto is gemaakt door {Flixelpix}David, via Flickr, creative commons

Tegen suiker kan ik geen nee zeggen, maar ook tegen een heleboel andere dingen niet. Alles is leuk, interessant of moet gewoon gebeuren. Daarbij komt dat ik tijd altijd te positief inschat. Ik doe altijd ‘even’ boodschappen, schrijf ‘even’ een artikel, ruim ‘even’ de schuur op. Al die ‘evens’ prop ik in een dag, totdat die dag ontploft van alle ‘evens’ en ik veel te laat ga slapen, en mijn to do-list nog niet voor de helft is afgevinkt.

Een 'hidden message' in de trein
Een ‘hidden message’ in de trein

Koek en snoep helpen dan als oppepper tegen de fysieke en mentale vermoeidheid bij klussen waar ik tegenop zie.

De afgelopen week was zo’n week waarin ik ‘even’ op ‘even’ had gestapeld. Even met de trein hierheen, even daar een bijeenkomst, even een artikel hier, nog even een deadline daar. Ook namen er collega’s afscheid met wie ik jaren heb samengewerkt, en zat mijn hoofd vol met snot.

Op de redactie ben ik inmiddels zo ver dat er letterlijk 50 centimeter naast mij een in uitnodigende stukjes gebroken Tony’s Chocolonely karamel zeezout-reep op tafel kan liggen, zonder dat ik daar ook maar een piepklein snippertje van pak. Het is niet eens dat ik de roep van de reep negeer, ik hoor ‘m niet eens meer. Ik herhaal nog eens de mantra’s van een collega en oud-collega: ‘Niet miepen, maar typen’ en, als ik echt ergens tegenop zie: ‘Niet zeiken, maar schrijven’.

De ‘in limbo’-reismomenten kunnen nog lastig zijn. Op de fiets, in de trein of in de auto. Ik moest een flink stuk rijden in mijn eentje en halverwege had ik het gevoel dat mijn ogen dichtvielen achter het stuur. Ik had niet gedacht aan iets oppeppends als een banaan of vijgen voor onderweg. Ik stopte bij een tankstation en ging op zoek naar iets zoets zonder suiker. Ik kon niets vinden en stond toch weer met die zaken apekoppen in mijn hand. Maar ik dacht aan de lezers van deze blog, heb de zak teruggezet en ben snel naar buiten gelopen. Terug achter het stuur was de vermoeidheid ineens vanzelf over en ik ben niet tegen een boom gereden. Blijkbaar was even stoppen,  ademhalen en een rondje lopen ook genoeg.

Deadlines halen zonder suiker? Het bestaat

Heb ik mezelf dan al die jaren voor de gek gehouden? Ik dacht dat ik suiker nodig had, maar dat blijkt niet zo te zijn. Veel van mijn suikerbehoefte komt blijkbaar voort uit een soort angst, onrust, ongemak (dat het me niet lukt om iets fatsoenlijks op papier te krijgen of dat ik een ongeluk veroorzaak). De gewoontes waren zo ingesleten geraakt, dat ik niet eens meer op zoek ging naar een alternatief.

En voortaan zit er dus altijd een zakje gedroogde vijgen in mijn tas.

Mindfulness om minder te snoepen

tumtums

Chocola! Koekjes! Drop!

Ik heb drie deadlines en twee uur te weinig geslapen. Ik loop naar de snoepla van collega Trisha, maar buig net op tijd af richting de koffiemachine waar ik tijdens onze Koemelkloze Proefweek voor mijn cappuccino kan kiezen tussen cocosdrink en havermelk.

Terug achter mijn bureau merk ik dat ik ongedurig blijf.

Cola light! Chocopinda’s! Apekoppen!

Ik stuur een facebookbericht naar Lucia in Londen, die ook een paar dagen niet wil snoepen en meldt dat ze omvalt van vermoeidheid. Ik adviseer haar een powernap te doen. Helaas is een kwartiertje slapen onder je bureau nog niet ingeburgerd bij ons op de redactie.

Ik eet een boterham met (suikerloze) pindakaas achter mijn computer waar tien (echt waar) schermen naast elkaar open staan. De boterham helpt niet om mijn gedachten aan chocola weg te nemen. Maar misschien had ik meer stil moeten staan bij de smaakervaring.

Dat zeggen mindfulnessgoeroes althans al lange tijd. En laatst meldden onderzoekers het ook tijdens het Europees Obesitascongres in Portugal. Nu waren dat wel onderzoekers die onderzoek hadden gedaan naar hun eigen afvalprogramma.  Het gemiddelde gewichtsverlies van de deelnemers bedroeg 1,9 kilogram in 15 weken, tegenover 0,3 kilogram bij de controlegroep. “De resultaten suggereren dat er een positief verband is tussen bewust eten en gewichtsverlies”, zei Carolyn Dunn van de North Carolina State University (VS) op het congres.

Nu gaat mijn challenge juist niet over afvallen, maar bewust eten lijkt me wel de basis om een suikerloos leven vol te houden. Als we wat leren over de basisprincipes om mindful af te vallen, kunnen we ook mindful minder suiker eten.

‘Mindful eten is je bewust zijn waarom je eet’, zei Carolyn Dunn tegen The Guardian. ‘Voel je echte hongersignalen, of eet je omdat je verdrietig bent of omdat je net in de rij bij de kassa in de supermarkt werd verleid om een chocoladereep te kopen?’

Een tip van Carolyn: de eerste twee happen een zoete traktatie verschaffen je het meeste plezier. Proef die twee happen dus bewust en neem de rest mee naar huis of maak er iemand anders blij mee.

Ik ben uiteindelijk maar vroeg naar bed gegaan.

En ik ga vanaf morgen mijn boterham met pindakaas niet meer achter de computer eten, maar aan de keukentafel.