Taartcompetitie in de familie

Zoals ik in een eerdere post schreef, kan ik echt teleurgesteld zijn als bij een feest het onderdeel ‘taart’ geschrapt blijkt te zijn.

Als ik aan mijn kinderen vraag ‘Hoe was het op het feest’, krijg ik een opsomming van de taartsoorten die ze hebben gegeten. Ergens heb ik dus iets doorgegeven. Het is vast een combinatie van genen en gedrag.

In mijn familie is taart sowieso een ‘ding’. Waar in sommige families elk jaar gestreden wordt om de meest overdadige kerstversiering of de meest copieuze paasbrunch, voeren wij een onuitgesproken maar keiharde taartstrijd. 

Het begon met zus R. die al van jongs af aan dol is op taarten maken, geïnspireerd door de altijd succesvolle luchtige cake en Charlotte Russe van mijn moeder.

Zus R. is zo iemand die uit haar hoofd de standaardverhouding opnoemt van de ingrediënten in Hard Wenerdeeg. Met de precisie en rust van een chemicus bouwt zij gestaag aan een arsenaal van klassiekers en doorgrondt zij bovendien wat er precies in de oven gebeurt op welk moment. In haar keuken is geen enkel spoor meer te zien van het bakproces wat zich daar heeft afgespeeld.

Sinds zwager S. zich in onze familie bevindt, is er een ware battle of the bakkers ontstaan. Bij zwager S. treffen we een internationale mix van alle mogelijke taartvarianten: een bolvormige bananentaart, (zelfgemaakte!) Bosche Bollen, schwarzwälder kirschtorte, slagroomtaart, om er een paar te noemen. Zwager S. loopt als een ware maître-patissier tussen zijn creaties, en voegt her en der nog een toefje slagroom of lepeltje compote toe.

In de loop der jaren werden de taarten bij elke verjaardag nog uitbundiger, ingewikkelder en meer. Een keuze uit drie taarten is wel het absolute minimum in het aanbod. Volgens zwager S. is dit ook omdat er gewoon niet tegenop te bakken valt met de eetlust van onze familie. Als verrassingsact haalt zus F. dan ook nog nonchalant een overheerlijke semifreddo uit de vriezer.

Het was dus best een ‘ding’ om mijn familie te vertellen over mijn suikervrije challenge. Nu zijn ze wel wat gewend van mij door de jaren heen (van compleet vegan tot geen koffie en champignons), maar de No Sugar Challenge raakt heel wezenlijk aan iets wat ons bindt als familie: taart.

De eerste gezamenlijke verjaardag viel in de eerste week van de challenge. Ik moest zelf nog zien of ik het vol ging houden om van de feestelijke taarten-etalage af te blijven. Het lukte, maar het was zenuwslopend om te zien dat er van elke taart een groot stuk overbleef:  het stuk dat ik normaal gesproken zou hebben opgegeten.

Bij de meest recente verjaardag verscheen er ineens een suikerloze bananencake naast de aardbeien-pavlova. Toen wist ik dat de No Sugar Challenge geaccepteerd was.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *