Een onverwacht moment van zwakte op dag 51

Zijn dit Bosche Bollen in witte-chocoladevariant? Of zijn het reuzenmeringues verleidelijk gedrapeerd op een bedje van de natuur?

Sinds ik suikervrij eet, zie ik overal zoet lekkers in. Dus ook in deze bovisten in Brabant, dit weekend achter in de tuin van mijn ouderlijk huis.

Mensen vragen me steeds of ik nooit zwicht. Nee, echt nooit, kon ik tot nu toe oprecht zeggen. De hele vakantie geen ijsje. Lange autoritten zonder zoete oppepper. Zelfs van de zelfgebakken Schwarzwälder Kirschtorte van mijn zwager bleef dit jaar één taartpunt over.

Tot nu toe.

Suikerloze blondies van vriendin F.
Suikerloze blondies van vriendin F.

Het ging de hele dag nog zo goed. ‘s Middags zat ik nog in een app-conversatie met vriendin F. die speciaal voor mij suikervrije recepten aan het uitproberen is. Mag kokosbloesemsuiker? Nee! kokosbloesemnectar? Nee, ook niet! Blondies met gemalen kikkererwten en stevia? Twijfelgeval. Haar oordeel over blondies: best lekker, maar broodachtig qua smaak en structuur. ‘Niet echt een taartje, zeg maar’.

Daar wen je aan, dacht ik nog. De chocoladekoekjes van een vertrekkende stagiaire liet ik nonchalant aan me voorbij gaan.

‘s Avonds ging het mis. Verzachtende omstandigheid: ik had een deadline van een groot projectvoorstel. En ja, natuurlijk had ik weer te positief ingeschat hoe snel je dat afhebt. En dus zat ik in het holst van de nacht nog te typen in het verder stille huis.

Man P. had die avond boodschappen gedaan. Op zoek naar een pistachenootje of rijstknabbel (echt waar!), stuitte ik op…een Oma’s Cake. Ja, echt. Zo’n zompige, onnatuurlijk gele, mierzoete sponscake. Ik weet dat dat een guilty pleasure is van Man P. , maar hij had ‘m toch echt beter moeten verstoppen.

Het was laat, het was donker en de projectbegroting en projectplanning gaapten me kwaadaardig grijnzend aan. Ineens was er een troostend stuk Oma’s Cake opgegeten. Het smaakte naar natte spons bestrooid met suiker. Maar verbeeld ik het mij, of was ik daarna ineens snel klaar?

Feit is wel dat ik me ‘s ochtends katerig voelde. Een beetje zoals die clip van Robbie Williams: Come Undone, met de bijbehorende tekst: So self-aware, so full of shit…I’m contemplating, thinkin’ about thinkin’…watch me come undone.

De hele dag wist ik dat me iets boven het hoofd hing: dit bekennen op mijn blog. Ik had het bijna weggestopt toen ik deze fijne aanmoediging ontving via een app van Man P.:

.Dus, bij deze. Ik beken. Het is makkelijk om nu pathetisch te worden en me te wentelen in het schuldgevoel dat ik de afgelopen 51 dagen heb weggegooid. Maar schuldgevoel verlamt, hoorde ik Ernestine Comvalius (directeur Bijlmerparktheater) laatst zeggen. Weliswaar in een totaal andere context, maar ze heeft gelijk. Schuldgevoel leidt tot apathisch slachtofferschap, een schop onder de kont geef ik mezelf en nu weer fris door.

En nu maar hopen dat het projectvoorstel gehonoreerd wordt. Dan weet ik al waar ik mijn collega’s en Man P. op trakteer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *