Hoe de suikerjunkie en de suikerstoïcijn met elkaar in gevecht gingen

Eens een suikerjunkie, altijd een suikerjunkie. Suiker is net als alcohol: een verslaafde kan niet één wijntje, of in mijn geval, één dropje nemen.

De collega’s werden getrakteerd op suikervrije, vega-pompoencakes (ook een recept van Lisette Kreischer) met sojaslagroom en een vleugje sukrin, om te ervaren wat ik zelf ervaren had de voorbije negentig dagen tijdens de No Sugar Challenge.

Suikervrije vega-pompoencakejs met sojaslagroom met een vleugje sukrin
Voor de collega’s: suikervrije veganistische pompoencakejes met sojaslagroom met een vleugje sukrin

Zelf was ik aan het ‘ont-challengen’. Dat begon dus met suikertaart die mijn tandglazuur deed ontploffen. Vervolgens kwam er voor het bezoek nog een andere taart van een bakker in Amsterdam-Zuid die zich de ‘Lekkere dingen bakker’ noemt.

De taart (uitgekozen door Zoon S.) voldeed aan alle conventies van feestelijke taart. Maar verder moet we toch van het hart dat deze bakker zichtbaar heeft dacht: dit is een buurt waar mensen deze naam sowieso leuk vinden en toch wel binnenlopen, dus ik hoef verder niks te doen aan de inrichting of de sfeer, laat staan uit te stralen dat ik lekkere spullen verkoop.

Alles leek zo uit de afbakoven in de plastic gepropt en liefdeloos in de vitrine gesmeten. Niet vergelijkbaar met mijn lachende bakker voor wie ik een speciale route fiets naar mijn werk.

Courgettes en pompoenen van bioboerderij De Boterbloem
De laatste courgettes en de eerste pompoenen van het seizoen

De dagen erna was het schipperen tussen de teruggekeerde suikerjunkie en de suikerstoïcijn in mijzelf, die tegen iedereen beweert: ‘Suiker? Wat was dat ook al weer’? In de trein naar een werkoverleg mocht ik van mezelf apekoppen kopen, gewoon omdat het kan. Man P. kocht appelkoeken, gewoon omdat die weer in huis mochten zijn. En hij greep de volgende dag mis (want ik had een deadline gehad). Zo vielen we al meteen terug in onze oude patronen. Inclusief een snelle boterham met chocopasta die werd weggewerkt achter een keukenkastje.

Om de interne suikertijger te temmen, kochten we onder het motto ‘liever soep dan suiker’ extra veel pompoenen en andere supergroentes bij biologische boerderij De Boterbloem. Dat hielp een beetje.

Sundae ijs met oreo's bij Radion, Amsterdam
Sundae ijs met oreo’s bij Radion, Amsterdam

Mijn hersenen raakten in de war met deze nieuwe vrijheid na de strikte negentig dagen No Sugar Challenge. Collega E. trakteerde fruitsalade, met als optie dadelstroop. Mijn hersenen zeiden ‘nee’ tegen de dadelstroop, want die valt onder de verboden categorie ‘vrije suikers’ van het Voedingscentrum.

En tijdens een etentje met vriendinnen nam ik nog niet eens een proefhap van het ‘Sundae-ijs met oreo’s’, want verboden, zeiden mijn hersenen. Maar later dacht ik: hoezo verboden? Toen was het ijs op, maar kwamen er nog wel fruitella’s-to-go, waarop mijn hersenen zeiden: Die.Mag.Je.Nu.Wel.

Fruitella's en flyers bij Radion
Fruitella’s en flyers bij Radion

En, stoppen of doorgaan met Sweet Blog? Ik was ermee begonnen als excuus om over suiker te praten tijdens de No Sugar Challenge. Net als een geliefde die je heeft verlaten, maar die je blijft volgen op Facebook of googelen: diegene is uit je leven verdwenen, maar je wil er alles van blijven weten. En je raakt er niet over uitgepraat.

Na negentig dagen researchen en schrijven over suiker, ben ik nog niet klaar met het onderwerp. Al was het maar omdat de maatschappelijke discussie ook nog niet uitgekristalliseerd is.  Oké, de ambtenaren van gemeente Amsterdam zijn redelijk geruisloos van hun snoepautomaten ontdaan, op een enkele twittermopperaar na. Maar toen een Tilburgse basisschool de sappakjes verbood, brak een volksopstand uit onder de ouders (‘Water is voor honden’).

Het gemeentemuseum Schiedam komt met de tentoonstelling Sticky Business, ‘over de verleiding van suiker in de kunst’, mede gesponsord door het Diabetesfonds. Ik heb natuurlijk wel een excuus nodig om die tentoonstelling te bekijken.

Om verdere kortsluiting in mijn hersenen over wel/geen suiker te voorkomen, heb ik besloten om  door te gaan met de No Sugar Challenge. En omdat ik alle tips en links van de volgers nog niet heb kunnen behandelen.

Het wordt een No Sugar Year*. Maar wel met één nieuwe uitzondering op de regel: zelfgebakken taart en koekjes van familie, vrienden en collega’s.

Kokosmakroontjes van collega E.
Zelfgebakken kokosmakronen van collega E.

*Er zijn natuurlijk meer mensen op dat idee gekomen. Vriendin K. leende mij het boek ‘The Year of No Sugar’ van Eve Schaub. Blijkbaar kun je zo’n jaar doorkomen en dan nog energie overhouden om een boek te schrijven. Later meer over het boek van Schaub. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *