Deadlines halen zonder suiker, het kan dus echt

Tegen suiker kan ik geen nee zeggen, maar ook tegen een heleboel andere dingen niet. Alles is leuk, interessant of moet gewoon gebeuren. Daarbij komt dat ik tijd altijd te positief inschat. Ik doe altijd ‘even’ boodschappen, schrijf ‘even’ een artikel, ruim ‘even’ de schuur op. Al die ‘evens’ prop ik in een dag, totdat die dag ontploft van alle ‘evens’ en ik veel te laat ga slapen, en mijn to do-list nog niet voor de helft is afgevinkt.

Een 'hidden message' in de trein
Een ‘hidden message’ in de trein

Koek en snoep helpen dan als oppepper tegen de fysieke en mentale vermoeidheid bij klussen waar ik tegenop zie.

De afgelopen week was zo’n week waarin ik ‘even’ op ‘even’ had gestapeld. Even met de trein hierheen, even daar een bijeenkomst, even een artikel hier, nog even een deadline daar. Ook namen er collega’s afscheid met wie ik jaren heb samengewerkt, en zat mijn hoofd vol met snot.

Op de redactie ben ik inmiddels zo ver dat er letterlijk 50 centimeter naast mij een in uitnodigende stukjes gebroken Tony’s Chocolonely karamel zeezout-reep op tafel kan liggen, zonder dat ik daar ook maar een piepklein snippertje van pak. Het is niet eens dat ik de roep van de reep negeer, ik hoor ‘m niet eens meer. Ik herhaal nog eens de mantra’s van een collega en oud-collega: ‘Niet miepen, maar typen’ en, als ik echt ergens tegenop zie: ‘Niet zeiken, maar schrijven’.

De ‘in limbo’-reismomenten kunnen nog lastig zijn. Op de fiets, in de trein of in de auto. Ik moest een flink stuk rijden in mijn eentje en halverwege had ik het gevoel dat mijn ogen dichtvielen achter het stuur. Ik had niet gedacht aan iets oppeppends als een banaan of vijgen voor onderweg. Ik stopte bij een tankstation en ging op zoek naar iets zoets zonder suiker. Ik kon niets vinden en stond toch weer met die zaken apekoppen in mijn hand. Maar ik dacht aan de lezers van deze blog, heb de zak teruggezet en ben snel naar buiten gelopen. Terug achter het stuur was de vermoeidheid ineens vanzelf over en ik ben niet tegen een boom gereden. Blijkbaar was even stoppen,  ademhalen en een rondje lopen ook genoeg.

Deadlines halen zonder suiker? Het bestaat

Heb ik mezelf dan al die jaren voor de gek gehouden? Ik dacht dat ik suiker nodig had, maar dat blijkt niet zo te zijn. Veel van mijn suikerbehoefte komt blijkbaar voort uit een soort angst, onrust, ongemak (dat het me niet lukt om iets fatsoenlijks op papier te krijgen of dat ik een ongeluk veroorzaak). De gewoontes waren zo ingesleten geraakt, dat ik niet eens meer op zoek ging naar een alternatief.

En voortaan zit er dus altijd een zakje gedroogde vijgen in mijn tas.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *