The joy of radish after jogging

Radijs uit de moestuin

After completing my morning weekend run, I used to reward myself with a slice of bread covered with sprinkles. Imagine a box of ‘hagelslag’: 65% of it consists of sugar.

Now as I’m sugarless, I treat myself with…radish…freshly harvested from our garden. It’s not exactly the same experience for my tastebuds, but let’s say it’s a succeeded mental endeavour for today.

Dag hagelslag

boterham hagelslag

This is how my weekend starts. With sprinkles, our Dutch pride after Martin Garrix and the fenomenal dance guy that did a tour with Madonna.

I would have loved to tell that I ate this ‘boterham met hagelslag’ in a mindfulness way, slowly chewing on every individual sprinkle and comtemplating about my past and the future ahead of me. In real life I was reading Saturday’s newspaper magazine, scrolling my timeline at the same time, while S. and L. were playing Spiderman who eats a tiger.

Bye bye suikersoftie

cadbury's

Over 96 dagen word ik veertig. Behalve dat ik nog nooit een marathon heb gelopen en nog steeds mijn kleren niet netjes op kan vouwen, ben ik best tevreden over alles wat ik tot nu toe heb afgestreept heb op mijn to-do-list richting volwassenheid en levenservaring. Every day is a school day.

Ik heb in de loop der jaren van alles geleerd en gelukkig ook van alles afgeleerd. Maar één ding, daar kom ik maar niet vanaf. En dat is suiker. Het gekke is: ik drink geen suiker in mijn thee. Ik ontbijt met pap van havermout en ongezoete sojamelk. Ik houd niet van roze koeken.

Een verdwaald doosje Smarties roept mij de hele dag

Maar ergens in mij woont een suikerbeest. Er hoeft bij ons in huis maar één verdwaald doosje Smarties in de kast te liggen, en het roept mij de hele dag. Als een collega stroopwafels op de lunchtafel legt als verjaardagstraktatie, is de helft al weg voordat we ‘lang zal ze leven’ hebben kunnen zingen.

Vriendinnen FK en KK gingen minder of geen zoet eten, en zagen er nog stralender en energieker uit dan ze al deden. Goed voorbeeld doet volgen, maar het was niet genoeg. Ik stelde mezelf een beloning in het vooruitzicht: een nieuwe jurk, een weekendje weg. Maar niks motiveerde me genoeg om het vol te houden. Ik heb een paar jaar veganistisch geleefd, wat me geen enkele moeite kostte. Maar een week zonder chocola, dat heb ik nog nooit volgehouden. Hoe komt dat? Waar komt dat vandaan? En vooral: hoe kom ik ervanaf? Dat ga ik de komende tijd uitzoeken. 

Ach joh, als je verder toch gezond eet

kindersurprise

Ik dacht: het is niet erg. Op chocola, koekjes en cola zijn heel wat artikelen geschreven. En verder heb ik een gezonde levensstijl, met elke dag 2 x 40 minuten op de fiets en veel groente, fruit.

Maar ergens knaagde het. Ik werk bij het grootste en leukste journalistieke platform dat informeert over mondiale, duurzame ontwikkeling en laat zien wat je zelf kunt doen.

Ik weet niks van de snoepindustrie

Thuis proberen we bewust duurzaam te leven. De baby gaat gehuld in wasbare luiers, en ik zelf elke maand in een nieuw item van de kledingbibliotheek. Man P. is meer van de grote lijnen, dus hebben we zonnepanelen op het dak en hebben we van onze tegeltuin vergroend. Practice what you preach.

Maar ik weet dus niks van de snoepindustrie. Wie wordt er rijk van? Waar komen de grondstoffen, naast suiker, vandaan? En waarom laat ik me vrijwillig manipuleren? Ik zou bijna nog een koekje nemen om daar eens over na te denken.