Een nieuwe baan, nieuwe eetgewoonten

Champagnetaart van Holtkamp

Dit is de champagnetaart van patisserie Holtkamp. Die had collega C. meegebracht ter gelegenheid van onder andere mijn eerste werkdag. Ik heb een ministukje genomen, want het zou onbeleefd zijn geweest om te weigeren, toch?

“Klopt het dat je blog minder vaak verschijnt”, vroegen een paar lezers de afgelopen weken. Ik kan jullie verzekeren dat er na 261 dagen nog geen suikerschrijfmoeheid is opgetreden. Een nieuwe baan kost alleen altijd wat extra energie. Plus, er kwam ineens een concurrerend onderwerp in mijn blikveld.

Het is namelijk baan bij een organisatie die zich inzet voor een eerlijk voedselsysteem en de de komende tijd ga ik me daar volledig richten op koffie. De afgelopen weken heb ik daarom alles wat los en vastzit gelezen over koffie en ben ik zelfs bij een heuse koffieproeverij geweest. Dat heet trouwens een cupping en je moet de slokjes koffie met een lepeltje scheppen en vervolgens uitspugen.

Koffiekunst
Koffiekunst op mijn nieuwe werk

Elke organisatie brengt weer z’n eigen type eetgewoontes en -gebruiken mee. Je hebt kantoren waar iedereen achter z’n bureau eet, of waar juist iedereen individueel of in duo’s een wandelingetje maakt. Je hebt kantoren met een immense bedrijfskantine, inclusief kantinejuf en kroket op vrijdag.

We hadden bij mijn vorige werk ooit een kantine waar ze elke dag twee verse soepen serveerden. Niet de standaard ‘champignon-roomsoep’ of ‘rijkgevulde tomatensoep’, maar recepten uit de hele wereld. Als ik niet kon kiezen, nam ik ze gewoon allebei.

Toen we later kantineloos de werkweek door moesten komen, stapelden de bakjes hummus en potten pindakaas zich op tot het plafond. Veel collega’s namen kliekjes mee van huis, waardoor je een leuk inkijkje kreeg in ieders huiselijke eetgewoonten.

Mijn inzending voor het broodje van de maand
Mijn inzending voor het broodje van de maand

 

Op mijn nieuwe werk houdt iedereen van lekker eten. We leggen allemaal een vast bedrag per maand in, waarvoor elke week vers brood, kaas, sla, tomaten, alfalfa, paprika, verschillende soorten hummus, avocado et cetera worden ingekocht op de markt. Daarnaast zijn er altijd vaste smaakmakers in huis, zoals augurken, zongedroogde tomaten, olijven, mosterd en pesto.

Zo’n rijkgevulde lunch zorgt ervoor dat je de middag doorkomt zonder merkbare dip. En je hebt ook al een groot deel van je groenten binnen voor die dag. ‘s Middags warm eten, wat boeren in Brabant tot eind vorige eeuw nog wel deden, is eigenlijk helemaal zo gek nog niet.

Het enige is dat het lastig maat te houden is met zoveel lekkers op tafel, zeker als ook het tosti-apparaat uit de kast wordt gehaald. Collega A. berekende laatst dat we ieder 1200 kilocalorieën hadden weggeluncht. Een Big Mac-menu is 1300 kilocalorieën, inclusief cola, friet en mayonaise.

salade met feta en olijven
Zelfgemaakte salade met feta en olijven

Laatst hadden collega’s M. en I. het eten verzorgd bij een bijeenkomst over blockchain & voedsel. Er was aan het einde van de avond nog een grote kom pastasalade over. Ik nam ‘m op de fiets mee naar huis en zette ‘m in de buurt-app en -Facebookpagina. De volgende dag was ik druk bezig met bakjes en zakjes en pendelen tussen huizen, want het liep storm. Zeg nou zelf, zo’n lekkere salade als hierboven op de foto, die laat je toch niet verpieteren?

borrelsla
Kantoorhumor: borrelsla

En zoals elke organisatie heeft ook mijn nieuwe werkomgeving zijn eigen, kantoorspecifieke humor, die in dit geval bijzonder vaak over eten gaat. Zo was er laatst de introductie van de borrelsla, een restje sla dat perfect smaakt bij een wijntje tijdens de vrijmibo.

 

Recept voor suikervrije bananenfrisbee

bananencake Carina Purefoodie

Er kwam een verjaardagsfeest aan van een van onze nichtjes. We vernamen dat schoonzus C. al suikervrij aan het proefbakken was geslagen. Het betrof een bananencakerecept van de website Purefoodie. Het proefbaksel werd liefkozend ‘de frisbee’ genoemd. De smaak van deze bananenfrisbee was prima, maar de cake was niet hoger geworden dan een centimeter.

Op de feestdag zelf was het gebakken exemplaar een stuk luchtiger. We doopten ‘m de soufflé. Zie voor het bewijs de foto bovenaan dit artikel. Maar, eerlijk is eerlijk, nog steeds was-ie nou niet bepaald de hoogte in gerezen.

Ik merk thuis bij het uitproberen van recepten ook dat de suikervrije baksels de neiging hebben om bescheiden te blijven qua omvang. Heeft het iets te maken met de al die bananen die erin gaan?

Suikervrije cake met banaan van Purefoodie
Suikervrije cake met banaan van Purefoodie

En hier vind je het bananencakerecept van Purefoodie: makkelijk, snel, lekker en redelijk gezond met meel, bananen en boter als hoofdbestanddelen.

Mars geeft energie…als de snoepautomaat het doet

Mars in de snoepautomaat

Mars. Er was een tijd dat mijn vader regelmatig een Mars in zijn auto had liggen, om te eten als tussendoortje. Mijn zusjes en ik keken vol ontzag naar die reep in zwartglanzend papier op het dashboard. Het kwam niet in ons op om eraan te komen, want Mars was voor grote mensen. We geloofden oprecht dat de Mars de toch al bovenaardse krachten van onze vader versterkte. Mars geeft energie, was niet voor niets de succesvolle slogan.

Er gingen jaren, decennia voorbij dat ik niet aan Mars heb gedacht. Totdat ik op een vrijdagavond nog op mijn werk ben. De rest van de collega’s is al naar huis, maar ik wilde per se nog iets afmaken. Ik loop naar de koffiemachine en passeer de snoepautomaat. Het licht is gedimd, de automaat is zo goed als leeg, op twee rijtjes Marsen na. Ik voel een euro in mijn broekzak. Dit heeft zo moeten zijn. Ik weet het, ik mag geen suiker, dus zeker geen Mars, maar hé, Mars geeft energie. Of anders geef ik de Mars aan Man P., die kan vast ook energie gebruiken.

Mars stilt de stevige trek
Een Mars moet je eten in een zo groot mogelijk formaat

Ik doe de euro in de machine, tik het getal in en de Marsreep schuift naar voren. En blijft hangen voor de val. Ik schud nog even aan de zijkant van de automaat, maar die blijkt zwaarder dan gedacht. Er is niemand meer in het pand om mee te helpen schudden. Ik zie een nummer dat je moet bellen in geval van storing, maar om nu op vrijdagavond te bellen dat mijn heimelijke Mars vastzit?

We zullen nooit weten wie de Mars zou hebben opgegeten. Ik kan achteraf zeggen dat ik die Mars natuurlijk aan mijn vader had gegeven. Voor op het dashboard.

Mars geeft je energie

Vitamini’s van Lidl: beter dan kinderfiguurtjessnoep

VitaMini's Lidl

Het aftellen is begonnen. Op 25 februari is het over met de VitaMini’s. Voor in totaal 1200 euro aan boodschappen kun je sparen voor Bram Broccoli, Aisha Appel, Bert Banaan en vijf andere groenteknuffels: de ‘VitaMini’s. ‘Voor dat geld ga ik liever een weekend naar New York met z’n tweeën’, las ik al op Twitter bij @Globalistaa. Per knuffelgroente ben je 150 euro aan boodschappen kwijt. Zoals Lidl zegt: je hoeft ze niet allemaal te sparen. Dat is ook wel weer duurzaam gedacht.

Lidl wil met deze actie naar eigen zeggen stimuleren dat kinderen fruit en groente eten. Maar of dat gaat lukken? Auteur, columnist en blogger Anne Eekhout betwijfelt dat, met een verrassende  logica:

Als je een kind wil bewegen om meer koeienvlees te eten, geef je hem dan een koeienknuffel? […] Eigenlijk verwacht ik het tegenovergestelde effect. De knuffel die hier in huis komt, zal nooit meer op een bord verschijnen, in welke gedaante dan ook. Daarom gaat het een aubergine worden. Lusten we allemaal toch niet.

Lees hier hoe Anne door de koopjesafdeling van Lidl struint om aan die 150 euro te komen voor een aubergineknuffel. Zelf zou ik in deze redenatietrant voor Chanti Champignon gaan.

Ik stel voor dat we allemaal tijdens de laatste spaaractieweken extra veel groente en fruit kopen bij Lidl en extra VitaMini-zegels sparen, om Lidl te laten merken dat we dit initiatief ondersteunen. En dan geven we al die extra zegels aan de kinderen van Anne Eekhout.

Gaat er wel eens een dag voorbij zonder Verkade kinderkoekjes?

Dorakoekjes Verkade

‘Nee, hoor, we geven Morris geen snoep, hij krijgt een Dorakoekje’.  Voor wie de Verkade Dorakoekjes niet kent: dat zijn kinderkoekjes per twee verpakt in een zakje met het gezellige tekenfilmfiguurtje Dora erop.

Prima als ouders hun kind een Dorakoekje willen geven, maar het valt mij op dat ouders vaak in de veronderstelling verkeren dat de speciaal op kinderen gerichte snackproducten een soort van gezond zijn. Een redelijk verantwoord tussendoortje om het kind door de vieruurdip heen te helpen, minder saai van smaak dan een rijstwafel, soepstengel of stuk komkommer.

Spongebob, ook een kinderkoekje van Verkade
Spongebob, ook een kinderkoekje van Verkade

Ik hoor het wel vaker in de wandelgangen van het kinderdagverblijf of bij de zwemles. ‘Hier, neem maar een Nijntjekoekje’. Ouders denken dat ze hun kinderen daarmee een redelijk gezond alternatief bieden voor snoep, maar je kunt Morris net zo goed direct een suikerklontje geven, want zo’n zakje met twee Dorakoekjes bevat 5 gram suiker. Dat is net iets meer dan een suikerklontje.

Het schijnt dat ze in de supermarkt ook nog eens op kinderhoogte liggen. Een collega-moeder klaagde tenminste dat ze bij de kassa altijd minstens vier clandestiene pakken kinderkoekjes moet verwijderen uit het winkelwagentje.

Zoon L. en dochter C. nemen ze wel eens mee van het kinderdagverblijf, als een jaarclubgenoot getrakteerd heeft. Misschien omdat ze het thuis niet krijgen, maar ik zie ze zelden zo intens gelukkig als wanneer ze een zakje Dorakoekjes mogen opeten. Een geluk dat 2 seconden duurt.

Iedereen mag van mij hele pakken Dorakoekjes of Spongebob leegeten, maar ik zou graag het misverstand de wereld uit helpen dat ze gezond zijn. Leve de soepstengel!

Merci dat jij van suiker bent

Merci Storck

Man P. had een doos Merci gekregen als bedankje voor zijn vrijwilligerswerk in de buurt. Ferrero Rocher was Merci, daar droomde ik als kind van. (Reclame werkt dus echt, de filmpjes met het liedje ‘Merci dat jij er bent’ zitten sinds de jaren negentig vastgebeiteld in mijn hersenen).

Zo’n stralende oma die van haar kleinkind zo’n luxe cassette met acht ‘verschillende chocoladespecialiteiten’ overhandigd krijgt en daarbij kijkt alsof ze een klomp goud in ontvangst neemt. Ik wou dat kleinkind zijn.

Inmiddels heb ik in allerlei hoedanigheden Merci in ontvangst mogen nemen. Meestal in iets minder hemelse, maar net zo welgemeende omstandigheden. Denk aan een aandoenlijk naar de grond kijkende snuffelstagiair of een groep vrijwilligers in een zaaltje met TL-verlichting.

Merci alle smaken Storck
‘Enjoy piece by piece our carefully selected high quality chocolates, delicate fillings and unique recipes’

Hazelnoot-praliné. Melkchocolade. Amandel-hazelnoot. Melk-praliné. Pure chocolade. Marsepein. Pure chocolademousse. Mokka-room. Welke smaak is jouw favoriet? Mijn favoriete smaak was marsepein.

Afgaande op de lege verpakkingen is Man P. het meest gecharmeerd van de hazelnoot-praliné. De melkchocolade vindt hij duidelijk te gewoontjes.

Merci, een merk van de Duitse fabrikant Storck, is met zijn tijd meegegaan. Je kunt ringtones downloaden van het Merci-lied, een verpakking bestellen met je eigen foto erop en bijpassende wallpapers installeren op je computer of telefoon.

merci-wallpaper-voor-je-humor-desktop
‘Voor je humor’-wallpaper voor de bureaubladachtergrond op je computer. Er is ook ‘Voor je glimlach’ en ‘Voor je vertrouwen’.

Kijk ik naar de ingrediëntenlijst op de verpakking, dan zie ik suiker vooraan staan. Dat betekent dat suiker het hoofdbestanddeel is van de ‘chocoladespecialiteiten’.

De voedingswaardetabel bevestigt dat. Van elke 100 gram Merci die je eet, is 48 gram pure suiker. Per reepje is dat 7% van de totale hoeveelheid suiker die je op een dag binnen mag krijgen; tweeënhalf suikerklontje. De ‘luxe geschenkdoos’ van Man P. bevat 32 reepjes. Niet allemaal achter elkaar opeten dus, s’il vous plaît.

UPDATE 20-02018
Ik vroeg via het klantenserviceformulier op de website van Merci of zij ook overwegen om hun producten wat minder gesuikerd te maken. Dit is het antwoord:

mail klantenservice Merci
mail klantenservice Merci: niet gespecialiseerd in (suikervrije) alternatieven

Merci schrijft dat de samenstelling van hun chocolade niet anders is dan die van andere ‘vooraanstaande chocoladeproducten en -merken’. Met andere woorden: ze kijken naar concurrerende merken en zullen pas met iets nieuws komen als andere fabrikanten dat ook doen. Zou er dan helemaal geen verdienmodel zijn voor minder gesuikerde ‘vooraanstaande chocoladeproducten’?

Met deze traktatie kun je dus best aankomen bij een groep kleuters

mandarijnen traktatie

En weer was het traktatietijd op school. De vorige keer waren het chocolademuizen geworden. Het is dat ik uitgebreid over die traktatie geschreven heb, anders zou ik die faux pas graag voor altijd in de doofpot hebben stopt.

Nu had ik de kans om het goed te maken, en wél een originele, en gezonde traktatie te knutselen waarmee zoon S. indruk zou maken in zijn klas.

Maar ik voel een blokkade opkomen zodra ik eraan denk dat ik iets in elkaar moet priegelen dat enigszins overeenkomsten vertoont met het voorbeeld. Misschien komt het door de surprises die we vroeger maakten van papier maché. In mijn fantasie maakte ik de mooiste en grootste surprise van de klas.

In de praktijk was het behangplaksel uitgesmeerd op de tafel en op mijn kleren, liepen de verfkleuren lelijk uit omdat het plaksel nog niet droog bleek,  en zaten de krantenpapiersnippers vastgeplakt aan mijn vingers.  Mijn moeder wist er uiteindelijk iets toonbaars van te maken.

Na mijn vorige blog over mijn zoektocht naar een maakbare, gezonde schooltraktatie, bleek onder meer ouders animo voor een creatieve traktatieservice. Er heeft zich alleen nog niet zo’n service gemeld.

Daarom heb ik zelf maar een traktatie bedacht: mandarijnen. Zoon S. zei in eerste instantie: ‘Mandarijnen, dat is geen traktatie, die eten we elke dag’. Daarin had hij in zekere zin gelijk, maar hij had de Speciale Toevoeging nog niet gezien: satéprikkers met daarop een gekleurde, papieren flamingo, appel of peer.

 zoon S mandarijnen

En zoon S. ontdekte een extra feature: er zat een stukje crêpepapier in, zoals bij slingers. Dat kon je uitrekken en omvouwen tot een rondje, zodat er een 3D-effect ontstond.

whatsapp traktatie
Positief-kritische feedback van zus S. op de traktatie

‘s Middags kwam hij thuis met rode wangen en een lege uitdeelschaal.  Hij was langs de klassen gegaan met zijn traktatie en had van de juffen een enorme kaart gekregen met een poes erop. Iedereen had de prikkers met 3D-functie volgens hem ‘vet kicken’ gevonden.

 

Poes in een broek op een reuzenverjaardagskaart
Poes in een broek op een reuzenverjaardagskaart

 

Decemberdilemma: mogen oliebollen wel of niet?

Het oliebollenseizoen begon al vroeg dit jaar. Eind september was ik met vriendin F. bij een try-out van de  oudejaarsconference ‘Omdat we het waard zijn‘ van Dolf Jansen en Louise Korthals. Theater de Meervaart was al in oudejaarsstemming met oliebollen en champagne. (Tip: de Meervaart in Osdorp programmeert veel goede voorstellingen die ‘binnen de ring’ al meteen uitverkocht zijn)

oliebollen en champagne Meervaart
Oliebollen en champagne in september in theater de Meervaart

Het publiek was al zo’n weemoedige ‘Wat is het jaar toch snel gegaan, het lijkt elk jaar wel sneller te gaan’-stemming dat er een stormloopje op de oliebollen ontstond. Weliswaar beschaafd, we waren tenslotte in het theater, maar de oliebollen voorzagen overduidelijk in een behoefte aan troosteten.

Wij hebben alleen de lucht opgesnoven, dat typische mengsel van poedersuiker en bakvet waar je meteen blij van wordt.

(Nog een tip: De  oudejaarsconference is vanaf 30 december 20.15 uur gratis te bekijken op het Youtubekanaal van Dolf Jansen)

De allereerste, onverwachte oliebollenproef had ik dus doorstaan.

Midden december kwam de volgende proef, ook weer uit onverwachte hoek. Ik was ergens waar iemand spontaan met een zakje nog warme oliebollen aan kwam zetten. Het liep tegen lunchtijd, en ik dacht: ‘Nou, eentje voor de smaak dan, dat mag best’.

Sowieso blijft het lastig om spontane, aardige gestes te weerstaan. Mijn eerder geleerde les blijft dus essentieel: vertel aan iedereen in je buurt op voorhand dat je geen suiker eet, dan krijg je het ook niet aangeboden.

Mijn andere excuus, een oliebol proeven voor de smaak, ging ook niet op. De AD oliebollentest mag er anders over denken, maar in essentie is de smaak van één oliebol de smaak van alle oliebollen. En die verandert niet door de jaren heen. Soms kom je een verdwaalde volkorenoliebol tegen, maar ik zie nog nergens quinoa-oliebollen, wasabi-oliebollen of gojibes-oliebollen met chiazaad. Maar de smaak van deze oliebol zat dus al lang en breed opgeslagen in het geheugen van mijn smaakpapillen.

Toch bleven de oliebollen me tergen tijdens de rest van de decembermaand me, meer dan van pepernoten of van kerstkransjes.

Toen kwam NRC op 28 december met een opmerkelijke factcheck: ‘Oliebol bevat minder calorieën dan een eierkoek‘. Aanleiding was een tweet van journalist Rianne Meijer (tip drie: volg haar op twitter, al was het maar om haar gedicht over het roosteren van pijnboompitjes).

 

Hieronder is de conclusie van NRC, de argumentatie kun je in het artikel lezen:

Oliebollen bevatten per 100 gram mínder calorieën en koolhydraten dan eierkoeken. Ook zitten er iets meer vezels in, maar vier keer zo veel is overdreven. Oliebollen bevatten wel meer vet dan eierkoeken, maar daarover repte journaliste Meijer niet. We beoordelen de stelling als grotendeels waar.

Zoals de vaste lezers weten, gaat mijn No Sugar Challenge niet over calorieën tellen of afvallen, maar ik werd door deze factcheck wel op het idee gebracht om het suikergehalte van oliebollen na te gaan. Ik dacht dat er één basisrecept bestond, maar alleen al op Smulweb staan 352 recepten van oliebollen.


Opvallend is dat de meel-suikerverhouding veel lager is dan bij cake of taart. Mijn standaard cakerecept bevat 200 gram suiker op 250 gram meel. Een ander type basisdeeg is harde wener deeg. Dat kun je gebruiken voor bijvoorbeeld appeltaart.  De verhouding meel-suiker is standaard 3 : 1. Op 300 gram meel gebruik je dus 100 gram suiker.

Bij de 352 recepten op Smulweb zag ik gemiddeld 50 gram suiker op een kilo bloem. Dat is dus een verhouding 20 : 1. Eigenlijk zijn oliebollen dus heel erg low-sugar! Ik zag zelfs recepten zonder suiker (met rozijnen).

Dat kwam goed uit, want later die dag kwam vriendin F. lunchen. Ze had een zak oliebollen meegenomen met rozijnen. ‘Dat is vast een van de recepten zonder suiker’, kon ik toen tegen mezelf zeggen.

Je kunt OurSugarSweetLife volgen op Facebook.

Via het formulier hieronder abonneer je je op de nieuwsbrief met altijd de drie meest recente artikelen:

Je mailadres:
Je voornaam of voorletters:
Je achternaam:

 

Suiker in China: gerookte mandarijnen en supermangoshakes

Chinese mandarijnen op ijs

Hoe zit het met suiker in China? Op bezoek bij vriendin L. in Guangzhou kwam ik het volgende tegen:

De traditionele snoepvariant: gerookte mandarijnen
Door toevoeging van suiker maak je fruit langer houdbaar. Ik denk dat op die manier de eerste soorten snoep zijn ontstaan. Tijdens een stadswandeling door Guangzhou kwamen we langs een winkel met honderden zakken met noten en snoepfruit.

Shoppen in Guangzhou
Shoppen in Guangzhou

Het werd een grote zak met zachte, gerookte mandarijntjes. Op de foto hierboven zie je ze nog in een blik liggen. Het is aan de onderkant geperforeerd en zo gaat het op een smeulend vuur. Kruiden en suiker erbij en klaar is je snack.

Afrekenen snoepmandarijntjes China
Vriendin L. vraagt in het Chinees naar de prijs van de zak mandarijntjes

Waarom een hipster zijn als je ook een hipstar kunt zijn?

In China is de verpakking bijna net zo belangrijk als de inhoud. Deze Hipstars chocolade zal het goed doen onder de kerstboom dit jaar:

Chocola in supermarkt, Guangzhou, China
Op de Brad Pitt & Angelina Jolie-variant hadden ze wel wat korting mogen geven, of wordt het juist een collector’s item?

Glimmende groente

Met een halogeenspotje erop oogt ook een knoestige zoete aardappel als een begerenswaardig culinair sieraad, zeker als-ie is ingepakt in fonkelend cellofaan.

Groente en fruit in plastic, China
Plastic wordt in China nog niet apart opgehaald en gerecycled

Fruit: een totaalexperience

In de betere supermarkt staan hoge tafeltjes met barkrukjes, waar je stukjes van allerlei soorten fruit kunt proeven. Een medewerker staat voor je klaar om de cloche open te schuiven. Ik zag diverse mensen alle tafeltjes afgaan en dan quasi nonchalant de ronde opnieuw beginnen. Waarom ook niet?

Supermarkt, Guangzhou, China
Fruit als delicatesse, met bijbehorend prijskaartje

Kinderen: zoet en hartig

Voor de kinderafdeling geldt ook: de snoepbeleving begint bij het plaatje. In tegenstelling tot het Nederlandse snoepassortiment kun je bij de meeste verpakkingen niet naar binnen kijken. Ik heb dus niet echt kunnen ontdekken wat Chinese kinderen precies snoepen, behalve als er een Engelse vertaling beschikbaar was. En dan zag ik vooral jelly beans, die ik in het Nederlands zou omschrijven als ‘gekleurde, gelachtige minicapsules gevuld met opgedroogde, zoete gelei’.

panda jelly beans China
Jelly beans, in Nederland nooit echt doorgebroken als snoepgoed, zag ik wel veel in Chin

Voor kinderen zijn er ook hartige snacks. Een topper in het assortiment is de floss van gedroogd varkensvlees. Het zijn gedroogde, donzige sliertjes varkensvlees met een zoetig smaakje. Met een beetje fantasie doet het inderdaad aan candy floss (suikerspin) denken.

Kindersnack in Guangzhou, China
De hartige varkensvlees-suikerspin original of met wortelsmaak

On the go: supermangoshakes

In de winkelstraten zie je met name zoete concept-snackshops voor volwassenen. Een persoonlijke favoriet van vriendin L. is de mangoshakeshop. Ze maken er verse mangoshakes met niks dan mango, en, oké, een toef slagroom erbovenop, indien gewenst. Leuk detail is de toevoeging van de stukjes mango.

Supermangoshake China Guangzhou
Supermangoshake in Guangzhou, China. Zelfs voor twee personen aan de overdadige kant.

Dit wordt het in 2018: Japanse thee-snoep

Voor de echte snoeptrends en visie op de snoeptoekomst, moet je natuurlijk bij de Chinese millennials en Generatie Z zijn. Die zag ik in de winkelcentra in rijen voor de Japanse Matcha-kraam staan. Matcha is kort gezegd Japanse groene thee in poedervorm. Alle bijzondere gezondheidseffecten en de eeuwenoude rituelen rond het bereiden van deze thee (met een garde van bamboe) laat ik voor nu even buiten beschouwing.

macha ijs China
Macha-ijs: een kruisbestuiving tussen gezondheidsgoeroe Rens Kroes en Janny van Heel Holland Bakt

Je kunt kiezen uit matcha-tompouces, matcha-petit fours, match-pannenkoeken, matcha-tiramisu en zelfs matcha-tosti’s. Ik durf te voorspellen dat deze trend van semi-gezond lekker binnen twee jaar ook naar Nederland komt.

Starbucks: onontkoombaar

Voor buitenlandse toeristen zoals ik zijn de varkensvleessnippers en gerookte mandarijntjes leuk om te fotograferen, maar wat echt in opkomst is: de Starbucks. Alleen al in Shanghai schijnen meer dan 600 vestigingen van Starbucks te zijn. Ook in de Starbucks die wij bezochten in Guangzhou stonden mensen in de rij voor een Latte en een New York cheese cake. Misschien die binnenkort serveren met een topping van pork meat floss?

Foto bovenaan de pagina: mandarijnen op ijs, geserveerd als dessert van het huis in een restaurant in Beijing.

Hoe slappe excuses een suikervrije traktatie blokkeerden

Cupcake pixabay

Watermeloenlollies. Ninja Turtle appels. Een dolfijnbanaan. Op internet zijn honderden leuke ideeën te vinden voor een suikervrije traktatie.

Vriendin J. heeft voor mij ooit de standaard gezet met 25 (!) appelmannetjes die haar dochter A. uitdeelde toen ze vijf jaar werd. Ze hadden een grote mond met tanden, uitgesneden uit een appel. Hun gezicht bestond uit zonnebloempittenpasta en de ogen waren schijfjes radijs met een minuscuul puntje dropveter.

Toen zoon S. mocht trakteren op school, was dat dus het concept waar ik aan dacht. Officieel hield zijn school een gezond traktatiebeleid aan, maar gezien de enorme schalen cupcakes die ik regelmatig voorbij zag komen, werd er een oogje dichtgeknepen.

Prima, maar ik…pardon, zoon S., zou laten zien hoe het anders kan.

A post shared by Miriam (@miriamophof) on

Alleen, toen de traktatiedag dichterbij kwam, begon ik er meer tegenaan te hikken, vooral vanwege de tijdsinvestering versus het verwachte rendement.

Ik dacht terug aan mijn zelfgebakken low-sugar volkoren madeleines van kastanjemeel die zoon S. eerder had meegekregen toen hij aan de beurt was om koekjes uit te delen. Toen ik hem kwam ophalen van school, zag ik een flink aantal half opgegeten koekjes in de prullenbak liggen. Zoon S. deed vrolijk na hoe sommige kinderen hadden gedaan of ze braakneigingen kregen. Achteraf gezien was het recept misschien iets te experimenteel voor vier- en vijfjarigen.

 

Hoewel hij er niet onder gebukt leek te gaan, wilde ik mijn kind niet nog een keer in verlegenheid brengen met een traktatie waar zijn klasgenoten van over hun nek gaan.

De appelmannetjes van vriendin J. leken me perfect om een nieuwe standaard te zetten en ons geen-suiker-opvoedingsbeleid uit te dragen. Ik moest alleen voor de ingrediënten naar verschillende winkels en het snijden en plakken zou nachtwerk worden, maar dat had ik natuurlijk wel over voor mijn zoon.

Saar wordt vandaag 2! 🎈🎂 Traktatie voor het KDV goed gelukt 🍌👍. #gezondetraktatie #loweffort #werkendemoeder

A post shared by Monique van Zundert (@movanzundert) on

De tijd verdichtte zich echter snel. Opeens had ik nog maar een dag de tijd. En dat bleek zo’n dag van sjouwen door de stad, met en zonder kinderen en zwemspullen, van afspraak naar afspraak. Toen ik voor de derde keer die dag natregende op de fiets, werd het idee van de gecompliceerde appelmannetjes doorgeschoven naar volgend jaar.

De bananendolfijntjes leken me een prima alternatief. Ik hoefde alleen maar 25 bananen te halveren (en bananencake te maken van de 25 restjes) en te decoreren.

Alleen: het uitdelen stond gepland om kwart voor negen. Anderhalf uur later eten de kinderen fruit dat ze van huis hebben meegenomen. Vaak is dat een banaan. Zouden de klasgenootjes een banaandolfijn geen suffe, non-feestelijke traktatie vinden?

A post shared by Stefanie (@stefaniejansen) on

En zo gebeurde het dat ik bij het Kruidvat om 17.55 uur een enorme berg chocolade muizen met glimpapier scoorde. Ook nog eens een stuk goedkoper dan fruit. Ik legde de muizen op een leuke schaal zodat het nog wat leek. De klasgenootjes waren euforisch, zoon S. liep met een gelukzalige blik in zijn ogen rond met de schaal.

De volgende keer neem ik een dag vrij van werk, huur ik een oppas in voor de kinderen, sluit ik me op in de keuken en dan wordt die traktatie echt suikervrij.

 

Zoet nieuws! Our Sugar Sweet Life heeft nu een eigen Facebookpagina waar je alle nieuwe berichten vindt (je hoeft alleen even de pagina te liken).

Ben je meer van het type nieuwsbrief, dan kun je je hieronder aanmelden voor de tweewekelijkse update.


Je voornaam of voorletters:
Je achternaam: