Blind gebakken inzending voor taartcompetitie

‘Blind gebakken taartbodem’ is misschien wel de meeste insider-bakterm die er bestaat. Mensen die de term ‘blind bakken’ nonchalant hanteren, zijn dezelfde mensen die met rollende ogen en medelijdende minachting in hun stem vragen: ‘Dus…jij bewaart niet standaard een kilo gedroogde bonen in een voorraadpot om te gebruiken als blinde vulling?’.

Je voelt jezelf op dat moment in aanzien dalen van ‘Jij bent net als ik een echte, authentieke taartenbakker’ naar ‘Jij bent grootverbruiker van ‘er hoeft alleen nog water bij’-brownies van Dr Oetker’.

Nu heb ik in mijn vorige leven van zoetekauw heus wel eens een taartbodem blind gebakken, maar afgelopen weekend moest ik op een andere manier blind bakken. Er was namelijk een taartcompetitie bij ons in de straat.

taartcompilatie met mijn blind gebakken taart
Taartcompetitie bij kaarslicht

De dag ervoor zag ik diverse buren in hun keukens al eiwitten scheiden, mokkaroom kloppen, cake-sculpturen in elkaar zetten en fondant kleuren (voorzover ik het kon zien, want gordijnen werden snel dichtgetrokken).

Deze competitie werd zo fanatiek ingezet, dat een no-sugar versie van Lisette Kreischers vegataart me iets te delicaat leek om overeind te blijven in het smaakgeweld.

Het werd dus een suikertaart, alleen zou ik die zelf niet kunnen voorproeven tijdens het bakproces. Want in de nieuw ingestelde clausule voor het No Sugar Year was ik vergeten op te nemen dat ik zelf taart mag bakken, laat staan proeven.

Het moest dus een taart worden die ik proeftechnisch gezien blind kon bakken. Daarbij kwam dat we nog drie andere feestjes en sociale activiteiten hadden, waardoor ik tussendoor precies negen minuten had om de taart voor te bereiden.

Toen kwam de ingeving: de Bloemers Bastognetaart. Dit was het succesrecept van toenmalige bedrijfsleidster Kim van café Bloemers, toen ik daar in de bediening werkte. Niet alle recepten waren het kopiëren waard (de kaasfondue van Emmentaler en Gruyere waarvoor mensen van heinde en verre kwamen, kwam gewoon uit een kant-en-klaar zakje), maar Kims Bastognetaart heeft sindsdien in zijn eenvoud en bescheidenheid heel wat feestelijke evenementen extra opgefleurd.

De concurrentie. Jury beoordeelde in twee categorieën: op uiterlijk en op smaak. #heeldestraatbakt #heelhollandbakt

Een bericht gedeeld door suikerlon (@oursugarsweetlife) op

Man P. fietste snel naar de supermarkt voor de geheime ingrediënten, waardoor ik dertien minuten voorbereidingstijd overhield. Dat was precies genoeg, en ik heb ‘m zo vaak gemaakt, dat ik niet hoef te proeven op smaak. Het enige nieuwe was dat de opstijfperiode noodgedwongen teruggebracht werd van minimaal een nacht tot drie uur in de koelkast (sommige lezers herinneren zich misschien nog de Zuid-Afrikaanse melktert die na drie dagen nog zo vloeibaar was als…melk).

Zoon S. droeg ons blind gebakken werkstuk naar de taarttafel alsof het een goudklomp was. Hij stak wat bescheiden af naast onder ander een roze Charlotte met zilveren decoratieballetjes, een galeischip met smarties, een bananen-caramelbom, een hazelnotencrèmetaart met eekhoorn en een fruitcake met vuurwerksterretjes.

De buurtjury beoordeelde op uiterlijk en op smaak. Ik zag ze een mespuntje afsnijden van een hoekje. Hun gezichten gaven geen krimp. Maar wie ging er met de Gouden Deegroller voor beste smaak naar huis? Juist. De jury prees de romige luchtigheid en de unieke smaakcombinatie. De Bloemers Bastognetaart, daarop kun je blind vertrouwen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *